Lee Morgan - Taru (LP) (Tone Poet Series)

Taru is een jazzalbum van trompettist Lee Morgan, oorspronkelijk opgenomen in het jaar 1968 en uiteindelijk uitgebracht als LP binnen het Blue Note-label begin jaren tachtig. Het album is een krachtig voorbeeld van hard bop, maar verkent ook duidelijke invloeden uit modal jazz, post-bop en funky souljazz. Deze mix van stijlen maakt Taru tot een veelzijdig en vernieuwend werk binnen het oeuvre van Lee Morgan.

Het sextet waarmee Morgan op dit album speelt, wordt gevormd door een indrukwekkende line-up. Naast Morgan op trompet zijn Bennie Maupin op tenorsaxofoon, pianist John Hicks, gitarist George Benson, bassist Reggie Workman en drummer Billy Higgins te horen. De aanwezigheid van gitarist George Benson en saxofonist Bennie Maupin is opvallend; vooral Maupin zou een belangrijke rol gaan spelen op latere albums van Morgan. De muzikale chemie tussen deze musici maakt dat de plaat een energieke, bij vlagen experimentele, maar altijd samenhangende indruk achterlaat.

Qua sfeer en compositie schakelt Taru moeiteloos tussen verschillende jazzstijlen. De openingstrack Avotcja One, geschreven door John Hicks, staat bekend om zijn modale karakter en in het verlengde complexe harmonische texturen. Haeschen, een ballad, laat de lyrische kant van Morgan zien en onderstreept zijn vaardigheid als gevoelige vertolker. Een ander opvallend nummer is Get Yourself Together, dat zich onderscheidt door krachtige post-bop-invloeden en ritmische felheid. Dee Lawd, een gospelnumer met soulelementen, geeft het album een energieke en spontane toon, terwijl het titelnummer Taru, What’s Wrong with You, gecomponeerd door Cal Massey, Morgan’s voorliefde voor ballads en bluesachtige fraseringen benadrukt.

Hoewel Taru werd opgenomen in een periode waarin Lee Morgan net zijn commerciële succes met 'The Sidewinder' achter de rug had, ademt het album vernieuwing. Naast de vertrouwde hardbop brengt Morgan duidelijke soul jazz-elementen en zelfs funky boogaloo, zichtbaar in bijvoorbeeld het afsluitende Durem. Toch blijft alles stevig verankerd in de jazztraditie, dankzij het samenspel en de improvisatorische kracht van het ensemble.

Taru wordt vaak geprezen om zijn samenhang en improvisatorische diepgang. Het album geldt als een markant punt in de ontwikkeling van Lee Morgan, die rond deze opnames steeds meer de randen van het genre verkende. Voor liefhebbers van jazz uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig is Taru daarom een waardevolle toevoeging aan de collectie, zowel als artistiek statement en als representatie van de veelzijdigheid die Morgan en zijn sextet te bieden hadden.