La Vie Electronique 2 van Klaus Schulze is een driedubbelalbum dat behoort tot een omvangrijke serie die het archiefwerk van de Duitse pionier van elektronische muziek ontsluit. Het album verscheen in 2009 en documenteert werk uit de periode van begin tot midden jaren zeventig, waarin Schulze zijn unieke stijl verder ontwikkelde. Het genre van het album valt onder elektronische muziek, meer specifiek binnen de stromingen space music en ambient, waar Schulze gezien wordt als een grondlegger.
Dit deel van La Vie Electronique laat een duidelijke ontwikkeling horen ten opzichte van het eerdere materiaal. In plaats van het monotone, repeterende karakter van zijn vroege werken, krijgen hier melodieuze orgelstukken en diverse klankexperimenten de ruimte. De muziek kenmerkt zich door lange opgebouwde spanningsbogen, waarbij synthesizers, orgels en sporadisch andere instrumenten op een meeslepende, vaak hypnotiserende wijze worden ingezet. Schulze is op dit album hoorbaar bezig met het creëren van nieuwe klankwerelden dankzij de technologisch geavanceerde apparatuur van die tijd. Zijn compromisloze zoektocht naar innovatieve geluiden zorgt ervoor dat de muziek zich onttrekt aan eenvoudige genrebenamingen als 'cosmic' of 'new age', hoewel deze termen vaak worden gebruikt.
Een voorbeeld van zijn benadering is te horen in de track 'North of the Yukon.' Dit twintig minuten durende stuk opent met minimale klanken en bouwt op subtiele wijze een mysterieuze sfeer op, typisch voor Schulze’s vroege werk en exemplarisch voor zijn invloed op latere ambient- en elektronische producers. 'Signs of Dawn' is een ander belangrijk nummer, waarin zich over ruim twintig minuten een breed palet aan elektronische texturen ontvouwt. Deze track wordt door kenners gezien als een van de hoogtepunten van zijn archiefmaterialen, met melodieën en ritmische patronen die zijn latere klassieke albums reeds aankondigen. De derde schijf van het album bevat onder meer 'Blaue Stunde', een compositie van meer dan een half uur, waarin Schulze gereed lijkt te zijn voor de esthetische sprong richting zijn klassieke album 'Moondawn'. In deze compositie verkent hij nieuwe vormen, waarbij lange, epische geluidsgolven samensmelten tot een organisch geheel.
Schulze's benadering op La Vie Electronique 2 laat zich niet eenvoudig vangen in traditionele muzikale vormen. De composities zijn lang, kennen organische opbouwen en het gebruik van melodie en klankkleur is klassieke structuren schatplichtig, zonder zich daardoor te laten beperken. In tegenstelling tot andere acts uit de Berlijnse School bleef Schulze altijd trouw aan zijn visie, wars van commerciële concessies. Dit maakt La Vie Electronique 2 tot een essentieel document dat niet alleen Schulze's muzikale evolutie vastlegt, maar ook het genre van elektronische muziek in een beslissende fase vertegenwoordigt.
