La Notte

Begin jaren zestig maakte de Italiaanse regisseur Michelangelo Antonioni naam met L’Avventura, La Notte en L’Eclisse, zijn drieluik over vervreemding, verveling, eenzaamheid en het onvermogen te communiceren. L’Avventura riep in eerste instantie vooral woede en verwarring op. La Notte was de eerste film die Antonioni echt wereldwijde erkenning opleverde en hier werden de eigenschappen van zijn unieke stijl duidelijk.

De wonderschone zwart-wit fotografie bepaalt voor een groot deel de sfeer van deze nachtelijke tragedie, waarin de melancholie en eenzaamheid van de twee sterke hoofdrolspelers benadrukt worden. De film won de Gouden Beer op het festival van Berlijn.

Giovanni Pontano is een schrijver wiens nieuwste boek uitkomt, Lidia is zijn intelligente vrouw met wie hij tien jaar getrouwd is. Ze denkt na over hun stervende vriend, die ze in plaats van Giovanni had kunnen hebben en peinst over haar relatie. Ondertussen lijkt Giovanni hier niets van te merken en kijkt hij vooral naar andere vrouwen. Samen gaan ze ‘s avonds naar een feest waar middels doelloze flirts en een oude liefdesverklaring duidelijk wordt dat de twee geen enkele band meer hebben.