L'Enfer

Parijs, de jaren '80.
Een man wordt, nadat hij ontslagen werd uit de gevangenis, door zijn vrouw verworpen. Een hevige ruzie voor de ogen van hun drie dochters, eindigt in een drama : hun vader pleegt zelfmoord.

Parijs, vandaag.
Sophie, Céline en Anne, de drie zussen zijn ondertussen volwassen vrouwen. De familieband is verbroken en ze leven elk hun eigen leven. Sophie, de oudste van de drie, is getrouwd met Pierre, een fotograaf met wie ze twee kinderen heeft maar hun relatie is eerder onstabiel. Anne, de jongste, studeert architectuur en heeft een passionele verhouding met Frederic, een van haar profs. Céline is vrijgezel en bekommert zich als enige om hun moeder die opgesloten is in een verpleeginrichting. Op een dag ontmoet ze Sébastien, een charmante jongeman die haar lijkt te willen verleiden. De verrassende openbaring die hij aan Céline zal doen, zal de drie zussen opnieuw dichter bij elkaar brengen. Het zal hen toelaten hun verleden te aanvaarden en, wie weet, volop te leren genieten van hun huidige leven.

Geregisseerd door Danis Tanovic.
Met Emmanuelle Béart, Karin Viard, Marie Gillain, Guillaume Canet en Jacques Perrin.

Na Tom Tykwer's HEAVEN is L'ENFER het tweede deel uit de trilogie die scenarist Krzysztof Kieslowski had willen maken over de hemel, de hel en het vagevuur. Toen de Poolse regisseur in 1996 overleed moest zijn vaste scenarist Krzysztof Piesiewicz in zijn eentje verder met dit drieluik. Het resultaat leed daar gelukkig nauwelijks onder. Dat HEAVEN nadrukkelijk het stempel van Kieslowski droeg was niet eens zo vreemd, want daaraan had de regisseur nog zelf meegeschreven. Maar verrassend genoeg lijkt L'ENFER nog sterker dan Tykwer's productie op een echte Kieslowski. De film roept onherroepelijk herinneringen op aan LA DOUBLE VIE DE VERONIQUE uit 1991.