King Buzzo - This Machine Kills Artists Gift Of (2 LP)

This Machine Kills Artists is het eerste soloalbum van King Buzzo, oftewel Buzz Osborne, de frontman van de invloedrijke band Melvins. Het album kwam uit als dubbel-lp en vormt een opvallende stijlbreuk met zijn werk bij de Melvins: alle zeventien nummers zijn akoestisch uitgevoerd, waarbij enkel Buzz’ karakteristieke stem en zijn rauwe gitaarspel centraal staan.

Qua genre beweegt het album zich tussen akoestische rock en alternatieve singer-songwriter, doorspekt met de duistere humor en eigenzinnigheid die Osborne al decennia kenmerken. Waar de Melvins bekend staan om hun zware, hypnotiserende sludge-geluid, kiest King Buzzo hier voor een uitgeklede, soms bijna minimalistische aanpak. Dit geeft de nummers een directe, ongepolijste kracht, al wordt de luisterervaring soms als repetitief ervaren, mede doordat het geheel volledig akoestisch en zonder noemenswaardige variatie in klankkleur is opgezet.

Enkele opvallende tracks op het album zijn Dark Brown Teeth, dat het album met een gruizige akoestische riff opent, Rough Democracy, waarin Osborne’s cynische teksten scherp naar voren komen, en How I Became Offensive, een nummer dat qua structuur en sfeer typische Melvins-elementen in een akoestisch jasje steekt. De nummers variëren in lengte, maar behouden allemaal het kenmerkende gevoel van directheid en afstandelijkheid.

De productie is eenvoudig gehouden, passend bij het intieme karakter van een soloproject, en hierdoor krijgt de luisteraar het gevoel aanwezig te zijn bij een persoonlijke, zolderkamerachtige sessie in plaats van een groots opgezette studio-opname. De 2LP-uitgave benadrukt verder het belang dat aan de fysieke beleving van dit album wordt gehecht, met extra aandacht voor artwork en presentatie.

This Machine Kills Artists is uiteindelijk een portret van Buzz Osborne als unieke stem binnen de rockwereld, die met enkel gitaar en stem in staat is zijn eigen universum te creëren, zij het dat het monomane karakter van het album ervoor kan zorgen dat de luisteraar alleen bij volledige concentratie de diepgang vindt die Osborne erin heeft gelegd. Het album kwam uit in het jaar 2014.