Khanate - Clean Hands Go Foul (LP)

Clean Hands Go Foul is het vierde studioalbum van de Amerikaanse band Khanate, die bekendstaat om zijn compromisloze en duistere benadering van drone metal en doom metal. Het album verscheen als LP in 2009 en geldt als een van de meest beklemmende uitingen van extreme muziek uit het decennium. Khanate staat erom bekend het genre te benaderen als een sonische martelkamer waarin traagheid, minimalisme en dissonantie centraal staan.

Op Clean Hands Go Foul breidt de band haar kenmerkende stijl verder uit. De luisterervaring wordt gekenmerkt door massieve drones, kermende gitaarfeedback en een overrompelende sfeer van onderdrukte dreiging. De muziek evolueert langzaam: golven van zware, vervormde klanken worden afgewisseld met langgerekte momenten van stilte en spanning. Dit suggereert niet alleen muzikale intensiteit, maar roept ook een sfeer op van existentiële horror. Terwijl eerdere albums van Khanate bekend stonden om hun ultieme minimalisme en de extremiteit van hun muzikale benadering, valt Clean Hands Go Foul juist op door een zekere 'souplesse' en verfijning in de productie, mede doordat de basisinstrumentatie werd opgenomen voor de uiteindelijke toevoeging van de intense, expressieve vocalen.

Het album opent met het nummer Wings From Spine. Hier wordt direct de toon gezet met zware gitaartexturen en een onheilspellend gevoel van dreiging. Vervolgens verdiept In That Corner de sfeer, waarbij gitaarambiance en gefragmenteerde feedback zorgen voor een meer melancholische, bijna rouwende sound. Clean My Heart is het derde nummer en versterkt de verstikkende atmosfeer die het album zo kenmerkt. De afsluiter, Every God Damn Thing, is een bijna 33 minuten durend epos waarin alle elementen van Khanate’s geluid samenkomen in een reis door extremen en stilte, vol tergende spanningsopbouw en huiveringwekkende climaxen.

Clean Hands Go Foul heeft binnen het domein van doom en drone een reputatie als grensverleggend werk dat het uiterste vraagt van zijn luisteraar. De combinatie van lang uitgesponnen klanklandschappen, dissonantie en de maniakale vocalen van Alan Dubin resulteert in een album dat vrijwel alles wat onder het label 'extreme muziek' valt overtreft qua duisternis en intensiteit. Het album markeert tevens het einde van het eerste hoofdstuk van Khanate, want na deze release zou de band lange tijd stil blijven tot het vervolgproject To Be Cruel.