Kevin Morby - This Is A Photograph (CD)

This Is A Photograph, Morby's 7de album, is een Americana lofzang, een viscerale uiting van leven en dood, bloed op het doek. De creatief opgewekte songwriter is erin geslaagd om zijn beste songs, zijn beste vocale prestaties, zijn meest indringende teksten en zijn meest weelderige arrangementen op één lijn te krijgen en ze allemaal op This Is A Photograph te zetten. Dit is zonder twijfel zijn magnum opus tot nu toe

Het verhaal begint in januari 2020 met Kevin Morby die verstrooid door een doos met oude familiefoto's bladert in de kelder van zijn ouderlijk huis in Kansas City. Enkele uren daarvoor, tijdens een familiediner, was zijn vader voor zijn ogen in elkaar gezakt en moest hij met spoed naar het ziekenhuis worden gebracht. Die nacht voelde Morby nog steeds de schok en angst in zijn botten. Dus staarde hij naar de foto's totdat een van de foto's hem opviel: zijn vader als jonge man, trots en sterk en vol zelfvertrouwen, poseerde op een grasveld met zijn shirt uit. 'Op de foto ziet hij er jong en vol zelfvertrouwen uit, zijn borst vooruit naar de camera alsof hij op zoek is naar een gevecht,' legt Morby uit. 'Het ontging me niet dat dit dezelfde borstkas was waar ik enkele uren daarvoor de ambulance een stethoscoop tegenaan had zien zetten toen hij op de keukenvloer van mijn zusters huis lag.' Terwijl zijn vader weer op krachten kwam, dacht Morby na over deze ideeën. En toen, ging hij naar Memphis. Hij nam zijn intrek in het Peabody Hotel en bracht zijn dagen door met het brengen van eerbetoon en het buigen voor de dromers die hij bewonderde; hij ging naar de oevers van de Mississippi Rivier, naar de plek waar Jeff Buckley aan zijn einde kwam. Hij wandelde door de buurt waar Jay Reatard zijn laatste dag doorbracht en reed dan langs de Stax-tent voor een korte opleving van zijn geest. Dan reed hij langs Graceland, voordat hij Highway 61 overstak, waar de geesten hem opriepen en zijn eigen dromen vorm gaven. S Avonds keerde hij terug naar zijn kamer en legde hij zijn ideeën vast op een geïmproviseerde opname-installatie, met alleen zijn gitaar en een microfoon. De liedjes, elegisch van aard, passend bij alles wat hij had gezien, stroomden uit hem.