Juliette De Banes Gardonne - Caresana: Secular Chamber Cantatas (CD)

Wereldlijke cantates over liefde en tragedie van een Napolitaanse voorloper van Pergolesi, in wereldpremière opgenomen.

Cristofaro Caresana (ca. 1640-1709) werd geboren in Venetië en maakte carrière in Napels als zanger, organist, koordirigent en componist. Zowel geestelijke als wereldlijke vocale werken zijn bewaard gebleven, maar zijn buiten de bibliotheken zeer weinig bekend. Dit album biedt een zeldzame kans om kennis te maken met een levendige 17e-eeuwse muzikale stem, vertolkt door een jonge oude-muziekgroep.

Het Ensemble Démesure presenteert acht cantates, alle gebaseerd op aloude klassieke thema's. Ze zijn geschreven voor solostem en continuo en wisselen recitatief en aria af, hoewel het onderscheid tussen de twee genres vaak vaag is. Soms neigen de recitatieven in de richting van aria's, terwijl de aria's zelf meer gestructureerd van vorm zijn. In dit opzicht vormen ze een perfecte synthese van Venetiaanse en Monteverdi-stijl muzikale vertellingen, in een idioom dat typerend is voor de stijl die Napels tot muzikale hoofdstad van Italië maakte ten tijde van Caresana's rijpheid.

La Rosa is gewijd aan de bloem die symbool staat voor de hartstocht, waarbij de doornen en bloemblaadjes in verband worden gebracht met liefdesverdriet en intensiteit van gevoelens. Il Narciso vertelt het verhaal van de jongeman die verdrinkt omdat hij verliefd is geworden op zijn eigen spiegelbeeld in het water. Ook in de cantate Viver senza speranza (Leven zonder hoop) komen volksmelodieën en kunstige techniek samen tot een ontroerende klaagzang. De afsluiter van het album is Tancredi sulla morte di Clorinda, een tekst die beroemd is geworden door Monteverdi, aan wie Caresana een nederig eerbetoon brengt.

Het Ensemble Démesure, opgericht in 2006, heeft van de Cantate - het emblematische genre van de 17e en 18e eeuw - zijn kernrepertoire gemaakt. De leden van het ensemble zijn afkomstig uit verschillende landen, maar delen een bijzondere belangstelling voor de Napolitaanse barokschool. Zij concentreren zich grotendeels op onuitgegeven werken en verdiepen zich in de extravagantie van de barokke expressie en het intrinsieke contrast daarvan met de wetenschappelijke passie. In die zin zijn zij Démesure: met andere woorden, ongeremd, maatloos, in hun streven naar muzikaal clair-obscur.