Jean-Luc Reichel - Bach - Debussy - Honegger - Mieg (CD)

De huidige wereldwijde gezondheidscrisis heeft, naast vele andere zaken, gediend als een tijdige herinnering aan de expressieve potentie van het solo-instrument of de solostem. Nog afgezien van de ontberingen waarmee zoveel mensen in de podiumkunsten worden geconfronteerd, heeft de eenzame uitvoerder het vermogen om een eenzame figuur op te roepen - een personage in een verhaal, misschien, of zelfs de persoon van de uitvoerder of de toeschouwer/luisteraar zelf.

In de wereld van de muziekinstrumenten is het misschien wel de fluit die in dit opzicht de meest opvallende suggestieve krachten bezit. Dit houtblaasinstrument zonder riet, dat zijn oorsprong vindt in de eenvoudige pijp, gaat niet alleen terug tot de oudheid, maar tot de prehistorie; de vroegst overgeleverde exemplaren dateren van zo'n 40.000 jaar geleden. Het is waarschijnlijk de subtiele bemiddeling van de meest essentiële menselijke activiteit - de ademhaling - die deze op de rand geblazen aërofoon zijn bijzondere kracht verleent. Hoewel de fluit een indrukwekkend oude stamboom heeft en eeuwenlang door folkloremuzikanten en rondtrekkende musici werd begeerd, duurde het tot de bloei van de instrumentale muziek in de barokperiode voordat het instrument een eigen repertoire in de westerse kunstmuziek begon te verwerven. In deze periode werd met name de blokfluit (een voorbeeld van de zogenaamde 'fipple flute') geleidelijk aan verdrongen door de dwarsfluit (Querflöte) als het instrument bij uitstek voor de hoge blaasinstrumenten in de kamermuziek en de grotere ensembles (koor- en orkestwerken).