Irrlicht

Irrlicht is het debuut soloalbum van Klaus Schulze, uitgebracht in 1972. Het album behoort tot de elektronische muziek en drone ambient, met sterke verbindingen naar musique concrète.

Het bijzondere aan deze opname is dat Schulze geen synthesizers gebruikte. In plaats daarvan werkte hij met een kapot en aangepast elektrisch orgel, een opname van een klassiek orkestrepetitie en een beschadigde versterker om geluiden te filteren en aan te passen. Deze elementen mengde hij op tape tot een driedelige symfonische compositie.

De sfeer van het album wordt gekenmerkt door experimentele drones en atmosferische klanken. Schulze creëerde een uniek geluid door elektronica te combineren met orkestrale fragmenten, wat resulteerde in langzaam verschuivende elektronische soundscapes. Het album gold als controversieel en experimenteel voor zijn tijd, waarbij de grens tussen muziek en geluidskunst werd opgezocht.

De CD-heruitgave uit 2006 bevat een bonustrack van 24 minuten, opgenomen rond dezelfde periode als het originele album.