Imelda May - Life. Love. Flesh. Blood (CD)

Imelda May’s album Life. Love. Flesh. Blood markeert een diepgaande wending in haar muzikale carrière. Met deze CD laat de Ierse zangeres haar kenmerkende rockabilly-stijl grotendeels achter zich, ten gunste van een mengeling van blues, soul, soft rock en folk. De plaat werd uitgebracht in het jaar 2017 en is het resultaat van een persoonlijk en artistiek hervormingsproces, mede geïnspireerd door ingrijpende gebeurtenissen in haar eigen leven.

Mays persoonlijke verhaal is onlosmakelijk verbonden met Life. Love. Flesh. Blood. De songteksten zijn openhartig en autobiografisch, met thema’s als liefde, hartzeer, verlangen, verlies, familie en ouder worden. Ze verwerkte haar gevoelens en ervaringen, zoals het einde van haar huwelijk, in de muziek. De emotionaliteit en eerlijkheid zijn direct hoorbaar; het album ademt sfeer en intimiteit, met een sterk filmisch karakter en een vintage touch die doet denken aan de soul en americana uit de jaren zestig en zeventig.

Het genre van het album kan omschreven worden als een rijk palet van blues, soul, folk en soft rock. De productie – uitgevoerd door roots-producer T Bone Burnett – heeft een warme, donkere grondtoon, met gelaagde arrangementen van elektrische en akoestische gitaren, Hammond-orgel, blazers en piano. Imelda May’s stem staat centraal: krachtig, rauw en emotioneel, met een diepe resonantie die haar persoonlijke verhaal ondersteunt. In vergelijking met haar eerdere rockabilly-albums klinkt Life. Love. Flesh. Blood volwassener, filmischer en soulvoller.

Het album opent met de track Call Me, waarin May meteen haar vernieuwde geluid en kwetsbaarheid laat horen. Deze song wordt gekenmerkt door dromerige gitaren en een melancholieke sfeer. Een andere opvallende compositie is Black Tears, waarop samenwerking met gitarist Jeff Beck te horen is; de rijke blues-arrangementen en de indringende tekst maken dit tot een van de meest intense momenten van de CD. De derde track Should've Been You valt op door het soulvolle karakter en de krachtige vocalen waarin frustratie en berusting samenkomen.

Verder presenteert Life. Love. Flesh. Blood een gevarieerd klanklandschap, waar sfeervolle ballads afgewisseld worden met meer upbeat nummers. Het slotnummer, The Girl I Used To Be, heeft een folky, Ierse sfeer en reflecteert eerlijke gevoelens van nostalgie en persoonlijke groei. May’s vocalen zijn consistent indrukwekkend: rauw, krachtig en zuiver, met een emotionele lading die de luisteraar rechtstreeks aanspreekt.

Deze CD zet een nieuwe standaard voor Imelda May, waarin haar persoonlijke ontboezemingen worden gedragen door een warme, soulvolle productie en een breed scala aan muzikale stijlen. Hiermee bewijst ze zich als een veelzijdig artieste die haar emoties durft te laten doorklinken in haar werk, wat Life. Love. Flesh. Blood tot een van haar meest authentieke en overtuigende albums maakt.