Herbie Hancock - River: The Joni Letters (CD)

River: The Joni Letters van Herbie Hancock is een jazzalbum dat beschouwd wordt als een van de meest succesvolle en gewaardeerde projecten van Hancock in de eenentwintigste eeuw. Het album verscheen in 2007 en won veel lof, waaronder de prestigieuze Grammy Award voor Album van het Jaar. Met River eerde Hancock het werk van de Canadese singer-songwriter Joni Mitchell door haar composities te herinterpreteren met een rijke, subtiele jazzbenadering.

De muziek op het album laat horen hoe Hancock de jazzkwaliteiten in Mitchells composities benadrukt en verdiept. Het album is overwegend jazz, met invloeden uit onder meer hedendaagse volwassen muziek. Hancock omringde zich met een groep topmuzikanten, waaronder saxofonist Wayne Shorter, bassist Dave Holland, drummer Vinnie Colaiuta en gitarist Lionel Loueke. Deze muzikanten creëren samen een sfeervolle, ingetogen klank die Mitchells melodieën een nieuw, verfijnd karakter geeft.

River: The Joni Letters bevat voornamelijk bewerkingen van Joni Mitchells bekendere werk uit haar meest invloedrijke periode, zoals van haar albums Clouds en Hejira. Opvallend is dat Hancock niet kiest voor makkelijke, herkenbare bewerkingen, maar vooral voor interpretaties die ruimte bieden voor zijn eigen complexe pianospel en voor subtiele interactie met de gastvocalisten. Een van de opmerkelijke tracks op het album is Both Sides Now, een klassieke Joni Mitchell-compositie die in de uitvoering van Hancock en zijn gasten volledig wordt heruitgevonden. Het nummer Edith and the Kingpin krijgt een krachtige vertolking door Tina Turner, die het nummer een eigen karakter weet te geven. Amelia is een ander hoogtepunt, met een ingetogen en melodieuze zang van Luciana Souza, waardoor het originele ruimte krijgt voor een frisse jazzinterpretatie.

Naast Mitchells werk staan er ook twee niet-Joni Mitchell-composities op het album die volledig passen in de sfeer van het geheel: Solitude van Duke Ellington en Nefertiti van Wayne Shorter. Deze tracks onderstrepen hoe Hancock als arrangeur thema’s uit verschillende hoeken van de jazzgeschiedenis weet te integreren in één coherent geheel.

Het album wordt gekenmerkt door een ingetogen en volwassen geluid. Hancock zoekt nergens nadrukkelijk de spotlight op, maar zorgt juist voor een dienende rol in het samenspel met zijn gasten. Daardoor krijgt de muziek een open en soms bijna meditatief karakter, waarbij de verfijning in het spel en de details in de arrangementen centraal staan.

River: The Joni Letters is geen puur jazzalbum in traditionele zin, noch is het rock of folk, maar een hedendaagse, elegante samensmelting van stijlen door de lens van Hancock. Het album is een ode aan Joni Mitchells schrijverschap, maar biedt ook volop ruimte voor improvisatie, interpretatie en eigenzinnigheid, typisch voor Hancock en zijn muzikale visie. Het album geldt als een van de meest geslaagde kruisbestuivingen tussen klassieke singer-songwritertradities en de moderne jazz.