Herbie Hancock - Empyrean Isles (LP)

Empyrean Isles is een invloedrijk jazzalbum van Herbie Hancock, uitgebracht als LP in het midden van de jaren zestig. Hancock, toen pas vierentwintig jaar oud, was al een opkomende ster in de jazzwereld en speelde op dat moment ook in het baanbrekende kwintet van Miles Davis. Het album werd opgenomen met een sterke ritmesectie bestaande uit Ron Carter op bas en Tony Williams op drums, beiden eveneens bekende leden van het Davis-kwintet, en met Freddie Hubbard op cornet. Deze formatie geeft het album een unieke klankkleur en ruimte voor uitgebreide improvisaties, waarin elk bandlid zijn individualiteit laat horen.

Het genre van Empyrean Isles is het beste te omschrijven als een mix van hard bop, post-bop, modal jazz en soul jazz, met invloeden van funk en avant-garde. Hancock keert hier terug naar de hardboptraditie, maar geeft er een persoonlijke, experimentele draai aan. De opzet is ongebruikelijk voor de tijd, met slechts één blazer in plaats van de gebruikelijke twee, waardoor er veel ruimte ontstaat voor interactie tussen piano en cornet.

Het album bestaat uit vier originele composities die allemaal door Hancock zelf zijn geschreven. Een van de bekendste tracks op de LP is Cantaloupe Island, die zich onderscheidt door zijn directe, funky pianogroove en uitnodigende melodie. Deze compositie zou later uitgroeien tot een van de meest gecoverde jazzstukken en staat bekend als een echte standaard. Daarnaast springt One Finger Snap eruit als openingstrack, waarin de band met veel energie het grensgebied van bop en vrije improvisatie verkent. Ook Oliloqui Valley behoort tot de hoogtepunten, met een subtiele overgang van een relaxte groove naar een swingende passage, waarbij het samenspel telkens verrassend fris blijft.

De klank van Empyrean Isles is levendig en avontuurlijk, met een perfecte balans tussen vorm en vrijheid. Elk nummer biedt ruimte voor spannende, inventieve solo’s, met vooral veel aandacht voor samenspel en interactie. Op Cantaloupe Island bijvoorbeeld, is de groove helder en herkenbaar, maar blijft het muzikale verloop verrassend door de keuzes in akkoorden en ritmiek. In het ruim veertien minuten durende slotstuk The Egg laat de groep juist horen hoe ver ze durft te gaan in experiment en spontane improvisatie, zonder dat het overzicht of de muzikale samenhang verloren raakt.

Empyrean Isles wordt beschouwd als een vroege mijlpaal in de discografie van Hancock, en als een meesterwerk binnen de Blue Note-catalogus. Het succes is te danken aan de combinatie van risicovolle improvisatie, ritmische subtiliteit en sterke composities, alles gevangen in een compacte LP die nog altijd fris en vernieuwend klinkt. Herbie Hancock liet hiermee horen tot welke muzikale vernieuwing jonge jazzmusici destijds in staat waren. Het album markeert het begin van een periode waarin Hancock steeds meer grenzen opzocht, en legt daarmee een directe link naar de latere, toonaangevende ontwikkelingen binnen jazz en fusion.