Heaven Born and Ever Bright

Heaven Born and Ever Bright van Cardiacs is het derde studioalbum van deze Britse band en werd uitgebracht op CD in de jaren negentig. De plaat laat zich het best omschrijven als een progressief rockalbum waarin invloeden vanuit punk, avant-garde pop en artrock duidelijk hoorbaar zijn. Het kenmerkt zich door een unieke, complexe compositiestijl met abrupte tempowisselingen, vervreemdende melodieën en een vaak abrupte overgang tussen momenten van intensiteit en meeslepende melodie.

Het album markeert een belangrijk moment in de geschiedenis van Cardiacs. Het was het eerste album waar Jon Poole zijn intrede deed als bandlid, maar ook het laatste met drummer Dominic Luckman. Opmerkelijk is de afwezigheid van belangrijke leden zoals percussionist Tim Quy, saxofoniste Sarah Smith en toetsenist William D. Drake als vaste deelnemers aan de opnames. In deze periode veranderde het geluid van de band: waar eerdere uitgaven vaak frivool en speels werden genoemd, is Heaven Born and Ever Bright juist donkerder, zwaarder en vervormder, mede door het intensieve gebruik van gitaar en het rauwere stemgeluid van Tim Smith. De teksten zijn introspectief, soms wat duister en persoonlijker dan ooit.

Heaven Born and Ever Bright bevat een aantal tracks die een goede indruk geven van het avontuurlijke karakter van het album. Opener The Alphabet Business Concern (Home of Fadeless Splendour) is representatief voor de bizarre, gekmakende mengeling van humor en rafelige energie die Cardiacs kenmerkt. March en Helen and Heaven tillen het album naar een bijzonder emotioneel niveau; de eerste door zijn pakkende structuur en de tweede vanwege de melancholische, haast bezwerende melodie. Andere opvallende nummers zijn bijvoorbeeld Core en Day Is Gone, die elk hun eigen verrassende structuur en geluidspalet hebben.

Door het ambitieuze karakter en de onverwachte stilistische keuzes werd het album aanvankelijk niet overal goed ontvangen; oude fans voelden zich soms vervreemd door de meer agressieve sound. Desondanks wordt het tegenwoordig vaak gezien als een meesterwerk, een toonbeeld van innovatie binnen het progressieve rockgenre en een belangrijk invloedrijk werk waar latere alternatieve en experimentele bands inspiratie uit haalden.