Green Is Beautiful

Green Is Beautiful van Grant Green is een lp die zich kenmerkt door een levendige en energieke benadering van het jazz-funk genre. Het album markeert een periode waarin Grant Green, bekend van zijn vroege jaren als hard bop- en soul jazz-gitarist, zich volledig stortte op het jazz-funkidioom, met een diep groovende en ritmisch gedreven benadering. Green Is Beautiful werd uitgebracht in het begin van het nieuwe decennium en bevat vijf tracks die samen een uitstekende impressie geven van Grant Green's karakteristieke vloeiende gitaarspel en zijn vermogen om te schitteren in een moderne, funky setting.

Het genre van het album is jazz-funk, een stijl waarin elementen van jazz en soul verweven zijn met de ritmische kracht van funk. Kenmerkend voor dit album zijn de sterke ritmische motor en de uitgebreide percussie, gecombineerd met het soulvolle, lyrische spel van Green. De begeleiding werd verzorgd door een allstar-bezetting, met onder anderen Blue Mitchell op trompet, Claude Bartee op tenorsaxofoon, twee organisten (Emmanuel Riggins en Neal Creque), Jimmy Lewis op bas, Idris Muhammad op drums, Candido Camero op conga’s en Richie Landrum op bongo’s. De ritmesectie zet een solide, groovende basis neer waarover Grant Green zijn gitaarlijnen met veel vrijheid en gevoel laat klinken.

Een opvallend nummer op deze lp is Ain’t It Funky Now, een bijna tien minuten durende herinterpretatie van een James Brown-classic. Green’s versie weet het rauwe van het origineel te behouden en tegelijkertijd een uitgesproken jazz-improvisatie toe te voegen, met een funky orgel en een opzwepende ritmesectie. Een tweede opvallend stuk is A Day In The Life, oorspronkelijk van The Beatles, dat door Green wordt getransformeerd tot een instrumentale jazz-funk interpretatie waarin de melodie herkenbaar blijft, maar het arrangement volledig ondergedompeld wordt in de groove en het samenspel. Ook de compositie Dracula is noemenswaardig; dit nummer is origineel en brengt een diepe, donkere groove die het vakmanschap van alle musici op de voorgrond plaatst.

Grant Green’s spel op Green Is Beautiful is melodieus, genuanceerd en ongefilterd. Hij vermijdt de overdreven virtuositeit en theatrale uitbundigheid die bij sommige tijdgenoten te horen was, en kiest in plaats daarvan voor een meer lineaire, ritmisch gelaagde aanpak die veel ruimte biedt aan de groove. Zijn toon is herkenbaar: helder, warm en altijd in dienst van het nummer. De muziek straalt positiviteit en speelplezier uit, wat kenmerkend is voor Green’s hele oeuvre, en wordt versterkt door de energieke bijdragen van zijn bandleden.

Green Is Beautiful werd uitgebracht in het jaar 1970 en staat bekend als een album dat de overgang van Grant Green naar het jazz-funk genre overtuigend documenteert. De lp wordt tot op de dag van vandaag beschouwd als een hoogtepunt uit het latere oeuvre van deze invloedrijke gitarist, om zijn strakke samenspel, laid-back sfeer en de overtuigende cross-over tussen jazz en funk. Het is daarmee een essentiële plaat voor liefhebbers van jazz, soul en funk.