Grand Children Choir Named After Viktor Popov - Martynov Edition (7 CD)

Het meest uitgebreide overzicht dat ooit is samengesteld van een belangrijke Russische componist die werkzaam was in de post-Sovjet school van eenvoud en transcendentie.

Vladimir Martynov, geboren in 1946, is een van de vele componisten uit de voormalige USSR wiens muziek een ader aanboort van eeuwige herinnering en afscheid. Letterlijk in het geval van Der Abschied, een achtdelige cyclus voor klein ensemble die op de drempel staat als een gast op een bijeenkomst van vrienden, die niet in staat of bereid is de deur achter zich dicht te trekken en zich alleen naar buiten te wagen.

Er zijn opmerkelijke voorouders voor deze stijl bij de Oostenrijks-Duitse romantici, met name Franz Schubert, maar de stijl zelf werd gedefinieerd door componisten als Martynov tegen het einde van de vorige eeuw, en zet zich voort in deze eeuw, geraakt door een onuitsprekelijke melancholie die een eindpunt voor de muziek zelf lijkt te erkennen, en troost vindt in het fragmentarische herstel van melodie en harmonie uit een Edenische staat van Classicisme.

Een van Martynovs meest vooraanstaande tijdgenoten was de Oekraïense componist Valentin Silvestrov, die sprak van een 'genetische auditieve bron' voor Russische muziek die, net als het orthodoxe gebed, niet kan worden geleerd als een tekst, maar die bestaat voorbij elke tekst. Silvestrov erkende zijn eigen werk expliciet als 'metamuziek' of zelfs 'postmuziek', en hetzelfde kan worden gezegd van veel stukken in Martynovs oeuvre. Kleine motieven en gebaren worden gelaagd en uitgebreid over een meditatieve ruimte in een typisch Russische vorm van minimalisme die bepaalde overeenkomsten vertoont met de bekendere werken van Pärt en Schnittke, maar bewust een meer sobere weg volgt: zowel het Requiem als het Stabat mater zijn doordrongen van de tijdloze kwaliteiten van gezang en oeroud melisme.

Martynovs muziek begon in het Westen een zekere cultus aan te trekken in de jaren 1990, met uitvoeringen en opnames die voornamelijk door de violist Gidon Kremer en zijn voormalige partner, Tatiana Grindenko, werden gemaakt. Als violiste en dirigente is Grindenko doorgegaan met het

Martynov's vlam brandende houden, en zij leidt de meeste uitvoeringen hier, die meestal in Moskou werden gemaakt in de loop van een aantal jaren en in een aantal gevallen hier hun eerste internationale release krijgen.
De collectie, die is uitgebracht ter gelegenheid van Martynovs 75e verjaardag, wordt ingeleid door een belangrijk nieuw essay van Alexei Lubimov (een andere vertolker die zich, net als Grindenko, al tientallen jaren verdiept in het werk van de componist) en bevat uitgebreide aantekeningen bij de afzonderlijke werken. Zoals Lubimov concludeert: 'In de combinatie van zijn verschillende rollen als 'niet-componist', geleerde, schepper van zijn eigen rituelen, provocateur voor het publiek, slaagt Martynov er in verbazingwekkende mate in de vinger te leggen op de pijnpunten van onze tijd, en biedt hij ons de hoop op genezing door middel van muziek