Gary Moore - Still Got The Blues (SACD)

Still Got The Blues van Gary Moore is een album dat het vergeten genre van de bluesrock in de jaren negentig opnieuw luister gaf. Met het verschijnen van dit album liet Moore, die tot dan toe vooral bekend stond vanwege zijn werk in hardrock- en fusiongroepen, een heel andere kant van zichzelf horen. In plaats van zijn rauwe rockgeluid, koos hij voor een meer ingetogen, melodieuze en diep bluesy benadering. Deze muzikale koerswijziging betekende niet alleen een nieuwe stap in Moore’s lange carrière, maar bracht hem ook een bredere fanbase, vooral onder bluesliefhebbers.

Het album werd uitgebracht in 1990 en betekende commercieel gezien Moore's meest succesvolle werk tot dan toe. Het gold direct als zijn visitekaartje in de blues, mede dankzij de stereoscopische geluidskwaliteit van de SACD-uitgave die zijn virtuoze gitaarspel en de warme arrangementen extra glans geeft. De productie, in handen van Moore zelf en Ian Taylor, weet de live-energie van Moore’s performances te vangen, maar biedt tegelijk een vol, rijk studiogeluid.

Qua genre wordt Still Got The Blues gezien als elektrische blues en bluesrock, met invloeden van Amerikaanse grootheden als Albert King en Albert Collins, die zelfs hun medewerking aan het album verleenden. Ook George Harrison van The Beatles was betrokken, wat het album een extra dimensie gaf in de menging van Britse en Amerikaanse bluestradities. De samenwerking met deze legendes, gecombineerd met Moore’s opvallende gitaarspel en soulvolle zang, maken het album tot een moderne klassieker binnen het genre.

De tracklist bestaat uit een mix van eigen composities, covers en samenwerkingsnummers. Drie prominente songs op het album zijn Moving On, een krachtige opening, Oh Pretty Woman waarin Albert King een gastrol vervult, en Still Got The Blues, het titelnummer waarmee Gary Moore zich definitief als bluesartiest manifesteert. Op dit nummer, dat wordt gekenmerkt door emotie en intensiteit, is Moore’s gitaarspel op zijn meest expressief - vol melancholie en technisch raffinement. Ook Walking By Myself, een Jimmy Rogers-cover, is herkenbaar en zeer geliefd bij fans.

Naast de kracht van zijn gitaarspel, spelen de arrangementen met strijkers en blazers een nadrukkelijke rol, waardoor het album op momenten een bigband-achtige sfeer krijgt. De band, bestaande uit ervaren sessiemuzikanten, ondersteunt Moore’s zang en gitaarwerk subtiel maar effectief. Dit alles zorgt ervoor dat Still Got The Blues een album is dat niet alleen toegankelijk is voor bluespuristen, maar ook voor een breder publiek.

De SACD-release van Still Got The Blues heeft het album opnieuw onder de aandacht gebracht bij audiofielen en muziekliefhebbers die het beste uit Moore’s spel willen halen. De gelaagdheid en de warmte van het geluid komen hierdoor extra goed tot hun recht, waardoor het album zowel technisch als muzikaal een ijkpunt is binnen het bluesrockgenre. Het album vertegenwoordigt de overgang van Gary Moore naar een tijdloos, emotioneel en virtuoos hoofdstuk in zijn carrière – een staaltje vakmanschap dat tot de essentie van de moderne blues behoort.