Frank Diamand

Frank Diamand (1939) is documentairemaker en dichter. Vanaf 1969 was hij in dienst bij de VARA. Eind jaren 70 richtte hij met een aantal collega-filmmakers Stichting Derde Cinema op. Met de films die de stichting produceerde over de derdewereldproblematiek, wilden de makers direct bijdragen aan politieke bewustwording en oproepen tot collectieve actie. Diamand deed verslag vanuit de frontlinies van de bevrijdingsstrijd in plaats vanuit het hotel – wat veel (buitenlandse) collega-journalisten en -filmmakers deden – en keerde vaak jaren later terug om te zien wat de nieuwe vrijheid de bevolking had gebracht. Met films als Nicaragua, September 1978, El Salvador, Revolutie of Dood (1980), Voor, Tijdens en Na – Chili 5 Oktober (1988) en En Daarom is de Staat Verantwoordelijk (1984) ontwikkelde Diamand zich tot een belangrijk chroniqueur van de strijd van linkse protestbewegingen tegen hun dictators in Latijns-Amerika in de jaren 70 en 80.
Politiek engagement gaat in Diamands werk hand in hand met onderzoek naar filmvorm: naast de vaak harde documentaire beelden vindt de maker ruimte voor lyriek en experiment. Onder de naam van zijn eigen productiebedrijf Diamand & Friends maakt Diamand sinds midden jaren 90 films over kunstenaars, zoals Afgelegde Weg, een Stomme Film voor Henry Brant (1995), een abstracte beeldcompositie voor een muziekstuk van een van de Amerikaanse vaders van de moderne muziek. In Keep the Timbila Playing (2001) volgt Diamand de Haagse slagwerkgroep Anumadutchi op studiebezoek bij Venancio Mbande, de Mozambikaanse meester-musicus op de mbila, een Afrikaanse xyolofoon met een eeuwenoude traditie. Het werk van de kunstenaar mag in Diamands films dan wel voorop staan – de maatschappelijke realiteit is nooit ver weg.