February

Het semi-akoestische project February zet het oeuvre van Kane in een geheel nieuw perspectief. Kennen we het gezelschap rond Dinand Woesthoff en Dennis van Leeuwen vooral als meeslepende rockgroep, hier treffen we hen aan in een intiemere nachtclub-achtige sfeer.

February is opgenomen op 22 en 23 Februari 2003 in de Pepsi Stage in Amsterdam. Daarbij zitten de muzikanten ' keurig in het pak - op een ronddraaiend podium, waaromheen weer tribunes voor het publiek gebouwd waren. Dit om de interactie met het publiek en intimiteit van de show beter tot zijn recht te laten komen.

Speciaal voor deze gelegenheid is de band aangevuld met keyboards, akoestische gitaar, sax en trompet. Drummer Martijn Bosman slaat het ritme met kwastjes. Manuel Hugas pompt op de bas. De gitaar van Dennis van Leeuwen begeleidt als vanouds weergaloos. Nico Brandsen laat zijn Hammond rollen. Mike Booth blaast een jazzy bugle-solo. Peter Lieberom doet zijn saxofoon janken. En Wiboud Burkens strooit met de sfeervolste pianonoten, terwijl Cor Mutsers excelleert met flamengo-achtig vuurwerk op de akoestische gitaar.

Deze setting biedt zanger Dinand Woesthoff alle gelegenheid om zijn veelzijdigheid te tonen. Nu eens is hij een geëmotioneerde crooner, dan weer een geladen podiumdier. Nooit eerder hebben we hem zijn persoonlijke 'blues' zo overtuigend voor het voetlicht zien brengen. Nooit eerder ook gaf hij ons de kans zo diep in zijn ziel te kijken, als hier op February. Tegelijkertijd biedt hij ons ook de kans om samen met hem een feestje te vieren.

Want Dinand en de overige Kane leden transformeren de Pepsi Stage gedurende dit optreden van een sfeervolle nachtclub tot een stampende gospelkerk, die haast ontploft van de swing. Het geboden repertoire, van ingetogen tot zeer uitbundig, geeft hier ook alle aanleiding toe. Het zijn de bekende Kane-songs, die tot dusverre alleen in rockgedaante in ons collectieve bewustzijn hebben geleefd. Dankzij February weten we nu dat klassiekers als Where Do I Go Now, So Glad You Made It of Rain Down On Me ook buiten een rock-ambiance kunnen schitteren. Het zijn de liedjes en hun kracht die hier het werk doen.