Exploding Head

Exploding Head van A Place To Bury Strangers is een album dat diep verankerd ligt in het shoegaze-genre, maar stevige invloeden uit de noise rock, post-punk en zelfs gothic rock niet schuwt. Met deze plaat levert de band een geluid dat aan de ene kant doet denken aan pioniers als The Jesus and Mary Chain en My Bloody Valentine, en tegelijkertijd een vernietigende eigen stijl neerzet, waarin rauwe energie, loodzware feedback en vernuftige popmelodieën samenkomen.

Het album verscheen in het jaar 2009 en wordt vaak genoemd als het meest diverse en toegankelijke werk in het vroege oeuvre van de groep. Deze LP is inmiddels ook uitgebracht als geremasterde en gekleurde vinyl-editie. De productie is opvallend gelaagd: gitaren die door vervorming en omgekeerde effecten scheuren, baslijnen die diep dreunen en drums die alle subtiliteit achter zich laten. Toch verdwijnen de songs niet in het sonische geweld; er zit een melancholische schoonheid verstopt tussen het lawaai, een soort popgevoel dat pas echt tot bloei komt als je de volumeknop maximaal opendraait.

Exploding Head opent met 'It Is Nothing,' een track die zich direct onderscheidt door zijn snerpende gitaren en een sfeer die zowel vertrouwd als onheilspellend aanvoelt. De vocalen lijken deels uit een andere, spookachtige dimensie te komen, wat direct de toon zet voor het album: gruizig, duister, maar altijd melodieus. Halverwege het album kom je bij nummers als 'Keep Slipping Away,' waarin de band laat zien subtiel te kunnen variëren tussen loodzware melancholie en pure, rauwe schoonheid. Hier komen invloeden van The Cure naar boven, vooral hoorbaar in de tremolo-gitaren en de bissende, zware bas, maar alles blijft onmiskenbaar A Place To Bury Strangers door het onstuimige geluidspalet.

Een ander hoogtepunt is 'Ego Death,' dat zwaar leunt op een goth-rock-gevoel en waarin de ritmesectie op de voorgrond treedt. Het refrein barst los in een muur van geluid die je als luisteraar volledig meesleurt. De dynamiek tussen melodie en explosieve noise wordt nergens zo duidelijk als op dit nummer, dat een klassieker is tijdens hun liveoptredens. Ook 'In Your Heart', met zijn stuwende drumpartijen en hoekige gitaren, valt op: een perfect voorbeeld van hoe de band zelfs in de meest heftige geluidsuitbarstingen een scherpe, catchy song weet te schrijven.

De afsluiter van het album, 'I Lived My Life to Stand in the Shadow of Your Heart,' demonstreert op sublieme wijze de destructieve kracht van de band. Wat begint als een energieke popsong wordt langzaam opgetild tot een storm van feedback, razende bassen en overstuurde gitaarsferen, tot er uiteindelijk niets meer overblijft dan het geraas van kapotte luidsprekers.

Exploding Head werd in het bijzonder geroemd om het vinden van een balans tussen melodie en chaos, waarbij de experimenteerdrift van frontman Oliver Ackermann – tevens bekend van zijn werk met gitaarpedalen – als motor dient voor het unieke groepsgeluid. Met deze plaat heeft A Place To Bury Strangers een album gemaakt dat niet alleen als mijlpaal geldt binnen hun eigen discografie, maar ook als een van de hoogtepunten van de shoegaze- en noise rock-revival van het afgelopen decennium.