Everybody's in Show-biz

Everybody's In Show-Biz – Everybody's A Star is het elfde studioalbum van The Kinks, uitgebracht in het begin van de jaren zeventig. Het album is een dubbel-cd, waarvan het eerste deel bestaat uit studio-opnamen en het tweede deel live-opnamen bevat van de legendarische concerten in Carnegie Hall. De remastered versie biedt een opgepoetste luisterervaring die trouw blijft aan het originele materiaal; alle tracks zijn geremasterd vanaf de bron en opnieuw geproduceerd door bandleider Ray Davies.

Qua genre valt het album onder rock, maar kenmerkend is hoe The Kinks hier steeds verder wegvloeien van hun rauwe, directe rockstijl van de jaren zestig en zich begeven richting een meer theatrale, campy en vaudeville-benadering. Ray Davies’ songwriting krijgt een nadrukkelijker satirische toon, met scherpe observaties over het leven op tournee, de soms sleurige routine van de entertainmentindustrie, en de roemzucht die de muziekbusiness doordrenkt. Dit thema van het leven als performer komt niet alleen terug in de titel, maar ook in bijna elke track op het album.

De eerste plaat van het album bevat een uitnodigende mix van studio-nummers, waarin Davies’ vertelkunst en humor centraal staan. 'Here Comes Yet Another Day' opent het album met levendige energie en schetst direct het beeld van een muzikant die telkens weer hetzelfde rondje maakt. Tracks als 'Maximum Consumption' en 'Hot Potatoes' spelen met het absurdisme van het bestaan onderweg, vol grapjes over eten en lijfelijke noden. 'Sitting In My Hotel' biedt een melancholischer blik, waarin introspectie en het verlangen naar anonimiteit door de muziek heen sijpelen.

Opvallende nummers zijn onder anderen 'Supersonic Rocket Ship', dat een licht psychedelische toon aanslaat en fungeert als een anthem voor ontsnapping aan de dagelijkse realiteit. Maar het absolute middelpunt van het album is 'Celluloid Heroes', een van de bekendste en meest geliefde nummers van The Kinks. In dit nummer reflecteert Davies op Hollywood, de iconen van het witte doek, en de illusie van roem, en doet dat op een wijze die zowel kritisch als nostalgisch is.

De tweede plaat bevat voornamelijk live-opnamen, waarin The Kinks met veel bravoure hun repertoire spelen voor een enthousiast publiek. Het live-aspect onderstreept het showbiz-thema: muziek is niet alleen een uiting van creatie, maar ook een optreden, een constante interactie tussen artiest en publiek. Live-versies van onder meer 'Complicated Life' geven het album dynamiek en een extra dimensie aan de originele nummers.

Everybody's In Show-Biz – Everybody’s A Star geldt als een overgangsalbum: na deze uitgave zal Ray Davies in latere albums de theatrale lijn verder doorzetten, wat uiteindelijk leidt tot Kinks-albums die neigen naar rockopera en conceptuele muziek. Het album biedt een altijd relevante blik op de mechaniek van beroemdheid, tegen de achtergrond van speelse en soms melancholische rock die The Kinks zo uniek maakt. Met deze remastered cd-release blijft het album toegankelijk en actueel, zowel voor oude fans als voor nieuwkomers die de rijkdom van het repertoire willen ontdekken.