Esteban Sánchez - Albéniz: Iberia.Espangna.Sonota No.5 (3 CD)

Klassieke vertolkingen van Spaanse pianomasterwerken door een belangrijke maar ondergewaardeerde pianist uit de jaren 1960 en 1970.

De Franse pianoluminair Alfred Cortot verklaarde Esteban Sánchez Herrero (1934-1997) tot een 'muzikaal genie'. Clara Haskil behoorde tot de collega's die er net zo over dachten en Daniel Barenboim schreef: 'Hoe is het mogelijk? Hoe kan Spanje een performer van deze klasse hebben weggestopt? Maar Sanchez, geboren in Badajoz in 1934, schuwde de schijnwerpers, zelfs nadat hij verschillende prestigieuze pianoconcoursen had gewonnen. Nadat hij zich vanaf 1978 weer in zijn geboorteprovincie had gevestigd als docent aan het conservatorium van Badajoz, reisde hij zelden naar het buitenland. Zijn meest blijvende muzikale nalatenschap is een reeks opnames die hij tussen 1968 en 1974 in Barcelona maakte.

Het hoogtepunt van die nalatenschap wordt algemeen erkend als Sanchez' opname van Iberia, het meesterwerk bij uitstek van het Spaanse pianisme. Terwijl Alicia de Larrocha's naam onuitwisbaar verbonden blijft met Albéniz' cyclus en zijn post-Lisztiaanse evocaties van volkslegendes en stedelijk leven, bracht Sanchez een ongeëvenaard gevoel voor fantasie en gespierdheid in deze muziek. Het boekje bij deze heruitgave bevat een overzicht van Sanchez' carrière, een gedetailleerd essay over Iberia en een kritische waardering van zowel zijn pianisme als de harmonieuze match met de muziek van Albéniz.

de grote muziek van de Catalaanse componist is altijd een persoonlijke uitdrukking,' schrijft de veteraan-criticus Luis Gago, 'of het nu de herinnering aan een landschap is, de perceptie van een ritme, of een ervaring die hij niet kon vergeten.

Zulke subjectieve muziek heeft een vertolker nodig, eist het bijna, die het vrij laat ademen als zijn eigen entiteit. En dat is precies wat Esteban Sánchez doet, misschien wel op een manier zoals geen enkele andere pianist dat doet.'

Naast Iberia nam Sánchez ook een aantal andere kleinere, maar nog steeds intens schilderachtige en suggestieve cycli van Albéniz op, zoals de Suite española. Ze zijn hier ook gebundeld, waardoor deze set een ideale introductie is voor zowel de componist als voor de kunst van een pianist die buiten zijn eigen land nog steeds te weinig gewaardeerd wordt.
iberia] straalt met wat ik alleen maar kan omschrijven als een donkere zon. Alles wordt rauw beleefd, zonder zich te bekommeren om ontvangen wijsheid, gewoonten of conventie. Klonk Albéniz zelf ook zo?' Gramophone, juni 2012