Erik Honore - Triage (CD)

Triage is een soloalbum van Erik Honoré en vormt het afsluitende deel van een trilogie die eerder begon met Heliographs en Unrest. Het album verscheen op CD in 2024 en kenmerkt zich door een fusion van jazz, elektronische improvisatie en experimentele compositie. Met een ensemble van vooraanstaande muzikanten waaronder Nils Petter Molvær, Arve Henriksen, Sidsel Endresen en Jan Bang, ontstaat een gevarieerd en gelaagd klankbeeld dat voortdurend de grenzen van genres opzoekt.

Op Triage gebruikt Honoré geavanceerde sample-technieken, synthesizers, klankbehandelingen en veldopnames. De muziek is opgebouwd uit verschillende lagen en stemmingen, waarbij de afzonderlijke instrumenten en stemmen vaak in de studio zijn samengebracht, zonder daadwerkelijk in dezelfde ruimte aanwezig te zijn. Dit collageachtige karakter resulteert in een album dat ondanks de complexe constructie zeer coherent klinkt en een sterke sfeer ademt.

Het album is niet alleen muzikaal veelzijdig, maar integreert ook literaire bronnen. Fragmenten van teksten van onder meer Ezra Pound, Emily Dickinson en medisch handboeken uit de Eerste Wereldoorlog zijn inspiratie voor de negen composities. Sommige tracks bevatten volledige gedichten van Dickinson en Helen Coale Crew, terwijl op andere stukken de teksten slechts als inspiratiebron dienden en uiteindelijk deels verdwenen zijn uit het uiteindelijke resultaat.

De track The Bone Setter opent het album met een verhalend en dromerig geluid. Prague toont Nils Petter Molvær in een prominente rol waardoor een melancholisch en atmosferisch landschap ontstaat. Op The Cantos is Arve Henriksen te horen met een kenmerkende bijdrage aan het sound design. Daarnaast bevat het album het nummer Triage, waarop Honoré’s eigen teksten door Jan Bang worden vertolkt in een stijl die doet denken aan David Sylvian en Scott Walker. Hope Is The Thing With Feathers biedt een volledige voordracht van een gedicht van Dickinson, wat het literaire karakter van het album versterkt.

Triage is een CD die de grenzen tussen jazz, elektroakoestische muziek en poëtische collage doet vervagen. Honoré creëert een sfeervol palet dat zowel intellectueel uitdagend als gevoelsmatig meeslepend is. Het album getuigt van vakmanschap in productie, compositie en samenwerking, en vormt een waardig en experimenteel slotstuk van Honoré’s trilogie.