Emma Longo & Valentina Vatteroni - Flute And Harp Fantasies In The 19th Century (CD)

De Fantasieën voor fluit en harp uit de 19e eeuw zijn een bewijs van de schoonheid en het emotionele bereik van deze twee klassieke instrumenten. Deze collectie van vijf Fantasieën toont de ongelooflijke veelzijdigheid en expressieve mogelijkheden van fluit en harp, twee instrumenten die al eeuwenlang het publiek boeien. De naadloze samensmelting van deze twee instrumenten roept een gevoel van intimiteit en charme op, waardoor de luisteraar zich kan verdiepen in de genuanceerde expressies die alleen de fluit en harp kunnen leveren. 67 van Anton Bernhard Fürstenau zijn geschreven op operathema's, een gebruik dat in de negentiende eeuw erg in zwang was. Anton Bernhard Fürstenau, een Duitse musicus geboren aan het eind van de achttiende eeuw in Münster, componeerde de Fantasia per flauto e arpa op. Je hoeft alleen maar naar de inleiding of de derde variatie te luisteren om te beseffen hoeveel virtuositeit voor de fluit in deze Fantasia aanwezig is. Fürstenau beperkt zich niet tot virtuositeit; de compositie geeft luisteraars melodieuze en dromerige muzikale momenten. De Fantasie bestaat uit drie delen: Allegretto, Larghetto en Allegro molto - Tempo di Tarantella. Een kort fragment van het eerste thema komt terug en werkt als brug tussen het Larghetto en het Allegro molto - Tempo di Tarantella. Fantasia su temi di Bellini per flauto e arpa is het resultaat van de samenwerking tussen twee kunstenaars: de Oostenrijkse fluitist Joseph Fahrbach en de Britse harpist Elias Parish-Alvars, bekend als de Liszt van de harp. 1 per flauto e arpa werd gecomponeerd door de Franse fluitist Louis Drouet rond 1820 en het is de eerste van de drie Fantasieën voor fluit en harp gecomponeerd en opgedragen aan Mademoiselle Emma Agassiz. Deze Fantasie opent met een rustige en cantabile inleiding en leidt, na een Cadenza van de harp, naar het hoofdthema van de compositie. Het thema is gebaseerd op een eenvoudige melodie die gebruikt werd door de herders in de Zwitserse Alpen om hun kuddes te roepen en te leiden: het heet Ranz des Vaches of Kuhreihen, Roep naar de Koeien. Hoewel het thema structureel en compositorisch erg eenvoudig is, wist Drouet er geraffineerde, complexe en veeleisende variaties omheen te creëren voor de fluitpartij, waarbij hij een begeleidende rol overliet aan de harp. Er ontstaat een voortdurende dialoog tussen de twee instrumenten: ze wisselen melodische frasen uit met begeleidende elementen. Het volgende deel is een Bolero: ook hier praten fluit en harp met elkaar en wisselen melodische frasen uit.