Eddie Fisher Quintet - The Third Cup (LP)

The Third Cup van het Eddie Fisher Quintet is een LP die behoort tot het jazz-soul genre, met duidelijke invloeden uit zowel de soul als jazz en zelfs funk. Het album wordt vaak omschreven als een krachtige samensmelting van stijlen waarbij de gitarist Eddie Fisher zijn virtuositeit en gevoel centraal stelt. Zijn spel balanceert tussen technische beheersing en emotionele diepgang, en op dit album hoor je dan ook die unieke mix die hem karakteriseert.

Het album werd oorspronkelijk uitgebracht in het jaar 1970. Deze LP is het resultaat van Fisher’s muzikale reis door verschillende genres en zijn tijd in steden als Memphis en vooral St. Louis, waar hij samenwerkte met invloedrijke muzikanten en zich muzikaal verder ontwikkelde binnen een rijke soul- en jazzscene. De productie van het album vond plaats in Saico Studio in St. Louis, en alles ademt de sfeer van die tijd: van het energieke samenspel tot de warme, analoge klanken die typerend zijn voor de lp’s van die periode.

De band bestaat naast Eddie Fisher op leadgitaar uit Phil Westmoreland (ritmegitaar), Bobby Selby (orgel), Paul Jackson (bas) en Kenny Rice (drums). Zij geven het geheel een compacte, doch speelse sound die op elke track tot leven komt. Fisher’s stijl en compositorisch talent komen goed naar voren in de gevarieerde composities die het album kenmerken. Thematisch kiest Fisher regelmatig voor een warme, soulvolle toonzetting, maar wisselt dat af met strakkere, groovende nummers en subtiele improvisaties.

Op The Third Cup zijn diverse opvallende tracks te vinden. Een belangrijke track is het titelnummer The Third Cup, waarin de band alle stijlinvloeden tot een haast filmische sfeer weet te combineren. Verder laat het openingsnummer Scorched Earth direct horen hoe de band schakelt tussen krachtige, felle passages en meer laidback jazz-invloeden. Ook Shoo-Be-Doo-Be-Doo-Be-Do-Da-Day is een opvallende track waarin de band zijn soulinvloeden laat horen en het orgelwerk van Bobby Selby goed tot zijn recht komt.

Het album wordt gezien als een ode aan Leo Gooden, een belangrijke figuur uit de St. Louis jazzscene, wiens Blue Note club voor Eddie Fisher en veel andere muzikanten een creatief thuishonk was. Het verhaal achter de albumtitel verwijst zelfs naar de club: Gooden gaf elk bandlid van zijn huisband een kelk, en Fisher kreeg de ‘derde kelk’—een symboliek die verbonden is aan het muzikale potentieel van de bandleden.

The Third Cup is een sleutelplaat in de carrière van Eddie Fisher en wordt vandaag de dag nog gewaardeerd om de diepe grooves, de spannende solo’s en de authentieke jazz-soul sfeer die het album uitstraalt. De impact van Fisher’s spel en de kwaliteit van de band maken deze LP tot een blijvende aanrader voor liefhebbers van soulvolle jazz.