Duo Seraphim - 17th Century Courts Of Northern-Italy: Music For Violin & Organ (CD)

De Noord-Italiaanse hoven langs de Povlakte - Mantua, Milaan, Cremona, Ferrara, Parma, Modena en Bologna, plus Venetië als een soort 'honoris causa Padaniaans' hof - vormden in de eerste decennia van de 17e eeuw het epicentrum voor de ontwikkeling van nieuwe vormen, nieuwe stijlen en nieuwe uitvoeringstechnieken op het gebied van instrumentale muziek.
Onder de protagonisten van deze fase waren de componisten die op dit programma staan, en de groeiende belangstelling voor deze 'nieuwe muziek' op internationaal niveau lokte sommigen van hen naar andere Europese centra - Wenen (Bertali en Buonamente), Warschau (Merula), Neuburg en Düsseldorf (Marini) en Praag (opnieuw Buonamente) - wat leidde tot een consolidatie door middel van de werken van deze componisten voor viool en continuo van een succesverhaal voor Italiaanse muziek dat in de vorige eeuw was begonnen met het madrigaal.
De moderne luisteraar wordt getroffen door de ontwikkeling van verfijnde instrumentale technieken en de verscheidenheid aan vormen.
Wat de techniek betreft, merkte Manfred Bukofzer in Music in the Baroque Era, from Monteverdi to Bach (1947) op hoe 'het virtuoze karakter van de vioolsonate zich niet alleen liet voelen in de vurige toonladderpassages, de brede overslagen en het gebruik van hoge posities, zelden gebruikt in ensemblemuziek, maar vooral in de verbazingwekkende overdracht van vocale idiomen naar de viool Desondanks behield de muziek 'een essentieel instrumentale stijl door het continue ritme van de solopassages, opmaatpatronen, idiomatische figuraties en violistische kenmerken als dubbele en driedubbele registers, pizzicato, col legno en het gebruik van harmonischen
Wat betreft de vorm: 'Het vroegste stadium van de sonate wordt vertegenwoordigd door talrijke werken die zonder onderbreking van begin tot eind voortgaan en alleen worden onderverdeeld door veranderingen van maatsoort, tempo of thematisch materiaal... In de vioolliteratuur van de vroege 17e eeuw... zijn er veel sonates van dit type' (Willi Apel, Italian Violin Music of the 17th Century, 1990).
Marini's Sonata variata is er één van. Aan de andere kant zijn composities die verwijzen naar traditionele melodieën, zowel uit het vocale als instrumentale repertoire, variatievormen. In de Uccellini, net als in Buonamente's Ballo del Granduca, realiseren Guerra en Molardi de originele 'a tre' schrijfwijze op slechts twee instrumenten: het orgel realiseert niet alleen de bas, maar speelt ook een van de melodische partijen.
Een soortgelijke keuze is gemaakt in hun transcriptie van Monteverdi's Jubilet: de melodische partij voor zangstem is voornamelijk toevertrouwd aan de viool, die het verrijkt met versieringen, terwijl het orgel de recitatiefgedeelten speelt, ook met toegevoegde versieringen.