Duke Ellington & Coleman Hawkins - Duke Ellington Meets Coleman Hawkins (SACD)

Duke Ellington Meets Coleman Hawkins is een iconisch jazzalbum waarop twee legendes uit de jazz – pianist, componist en bandleider Duke Ellington en tenorsaxofonist Coleman Hawkins – voor het eerst samen een studio-opname maken. Het album verscheen bij het label Impulse! en behoort tot de meest geprezen samenwerkingen binnen het genre. Het is bovendien beschikbaar als SACD, wat staat voor Super Audio CD; dit betekent dat het album in een hoogwaardige geluidskwaliteit is uitgebracht.

Qua genre past dit album volledig binnen de jazz, met duidelijke invloeden uit de swing en het bigband-idioom, verrijkt met de improvisatorische kracht en lyriek van Hawkins’ tenorsaxofoon. De stijl is enerzijds traditioneel, met herkenbare Ellington-composities en zijn karakteristieke arrangementen, maar biedt tegelijk subtiele moderniteit en ruimte voor individuele expressie. Door de ontspannen, open sfeer voelen de uitvoeringen vaak spontaan en intiem aan, alsof het een ontspannen ontmoeting is tussen oude bekenden.

De tracklist bestaat uit zowel recente als klassiekere stukken uit het Ellington-repertoire, verrijkt met bijdragen van zijn vaste bandleden. Noemenswaardige tracks zijn onder andere Limbo Jazz, een lichtvoetig en speels stuk dat het plezier en de soepele melodielijnen van de samenwerking weergeeft. Mood Indigo is een van Ellingtons beroemdste composities, waarbij Hawkins’ diepe tenorsound zorgt voor een vernieuwende interpretatie. Ook Wanderlust hoort bij de hoogtepunten van het album, met fraaie melodische lijnen en ruimte voor solistisch spel. Self-Portrait (of the Bean) is opvallend, omdat deze compositie een muzikaal eerbetoon is aan Hawkins, wiens bijnaam 'Bean' was.

Het geheel van deze opnames werd in het begin van de jaren zestig uitgebracht. De band bestaat vrijwel uitsluitend uit vaste leden van het Ellington-orkest, waardoor Hawkins als solist schittert binnen een vertrouwde muzikale context. Dit levert een unieke synergie op: Ellingtons rijke orkestratie en Hawkins’ karaktervolle solo’s vullen elkaar feilloos aan. Critici roemen het tijdloze en diep menselijke karakter van het album, dat zonder meer als een hoogtepunt in de jazzgeschiedenis geldt.