Dirty Deep - Trompe L'Oeil (LP)

Dirty Deep - Trompe L’Oeil is een album dat duidelijk wortelt in het genre bluesrock, maar tegelijk veel breder klinkt dan een doorsnee bluesplaat. Op deze LP laat het Franse trio zich van een buitengewoon veelzijdige kant horen. Hoewel de basis onmiskenbaar de blues is, schuwt de band het niet om invloeden uit garage rock, folk, punk en zelfs outlaw country subtiel te verweven in hun nummers. Hierdoor ontstaat een rauwe, authentieke sound met een scherpe rand, waarop de karakteristieke stem en mondharmonica van Victor Sbrovazzo stevig in het middelpunt staan.

Uitgebracht in twintigdrie, is Trompe L’Oeil het vijfde studioalbum van Dirty Deep. De plaat laat zich beluisteren als een avontuurlijke muzikale reis: sommige nummers klinken ongepolijst, alsof ze live in één take in de studio zijn vastgelegd, terwijl andere juist subtieler van opzet zijn en vol kleine details zitten. Die afwisseling maakt het album verrassend en rijk. Een nummer als Broken Bones opent ingetogen en bouwt gestaag op tot een krachtige uitbarsting, waarbij het schrijnende harmonicaspel en de hese zanglijntjes voor een intens gevoel zorgen. Contrasterend daarmee is From Tears, een akoestische ballad met een folky inslag en breekbare sfeer, bijna zonder percussie, waar de melancholie en warmte van de band duidelijk naar voren komen.

Halverwege de plaat is Shoot First een opvallende track die door zijn felle tempo en punky energie de luisteraar compleet wakker schudt; het is blues à la garagerock, vol adrenaline en met dynamische harmonica-solo’s. Het gevarieerde karakter van het album blijkt verder uit een nummer als Donoma, dat voorzichtig en atmosferisch opent en zich ontwikkelt tot een progressieve roots-track, zelfs met vleugjes gospel.

Trompe L’Oeil straalt zowel muziekplezier als artistieke ambitie uit; de band klinkt gretig en nergens voorspelbaar. Met deze LP bewijst Dirty Deep dat ze moeiteloos buiten de traditionele blueslijnen kunnen kleuren, zonder hun wortels te verloochenen. De afwisseling in sferen en stijlen maakt het album niet alleen interessant voor bluesliefhebbers, maar juist voor een breder publiek dat houdt van eigenzinnige, karaktervolle rockmuziek.