Claudio Giuliani - Francesco Molino: Complete Guitar Sonatas (2 CD)

Francesco Molino (1768-1847) werd geboren in een familie van violisten in Ivrea, vlakbij Turijn. Daar, en ook enige tijd in Genua, maakte hij zelf carrière als virtuoos violist, totdat hij op 50-jarige leeftijd definitief naar Parijs verhuisde.
Eenmaal in de Franse hoofdstad begon Molino aan een nieuwe fase van zijn muzikale carrière, die samenviel met een aanzienlijke toename van het aantal werken dat hij publiceerde - bijna allemaal gewijd aan de gitaar, zowel als solo-instrument als in kamermuziekverband.
Molino had een grote invloed op de Parijse muziekwereld, zoals blijkt uit het enorme succes van de eerste editie van zijn Nouvelle Méthode pour la Guitare, die zo'n 400 abonnees had, zowel in Frankrijk als in andere Europese landen (België, Nederland, Zwitserland en Italië). In de loop der jaren herzag en vervolledigde Molino de methos, en verschillende edities werden gepubliceerd in verschillende talen, met een Spaanse versie die zelfs Mexico en Havana bereikte.
De werken in deze opname zijn allemaal gepubliceerd als 'sonates' door Molino, die expliciet aangaf dat ze bedoeld waren voor uitvoering door sologitaar. Hij gebruikt drie structurele types voor deze sonates.
De eerste heeft een romance als eerste deel, gevolgd door een rondo (Sonates Op.1 No.1, Op.15 No.2 en Op.51). Het tweede deel begint met een korte maestoso inleiding die wordt gekenmerkt door opeenvolgende beginakkoorden en octaven, die de orkestrale kleur van bepaalde opera-ouvertures oproepen. Dit deel eindigt met een onderbroken cadens en wordt gevolgd door een thema met variaties, voor een afsluitend rondo (Sonates Op.1 No.2, Op.15 No.1 en No.3). Het derde type begint met een allegro eerste deel in sonatevorm (in bipartiete 18e-eeuwse stijl, met twee verschillende thema's met een tonisch-dominante verhouding) dat onmiddellijk gevolgd wordt door een rondo (Sonates Op.1 No.3, Op.6 No.1 en No.2).

Alle sonates weerspiegelen Molino's duidelijke beheersing van de compositiekunst en een zekere vrijheid in zijn benadering van de muzikale vorm. Deze elementen, gecombineerd met een verfijnd gebruik van harmonie en een diep begrip van het instrument, geven de componist een zeer persoonlijke stilistische taal en maken Molino een van de meest interessante figuren in het gitaarrepertoire van de 19e eeuw.