Claude Lamothe - Vivace (CD)

Duurzaam en vol leven, de levendige violoncello is springlevend!

De cello is eeuwenlang over het hoofd gezien door muzikanten. Sceptici hebben het prijzenswaardige instrument genegeerd en zich verzet tegen zijn charme. Niemand wist zelfs hoe men het op twee na laagste lid van de vioolfamilie moest noemen, dat onder vele andere namen verder ging: basso di viola da braccio of basso da braccio (in Italië in 1600), basse de violon (in Frankrijk), basviool (in Engeland), enz. De naam violoncello (wat letterlijk 'kleine grote viola da braccio' betekent) werd gangbaar in het midden van de 17e eeuw. En terwijl zijn kleine broer, de viool, beschouwd werd als de koning der instrumenten, probeerde de sympathieke cello zijn plaats te vinden en... zijn positie, want hij werd op alle mogelijke manieren bespeeld - staand, over de schouders gehangen (in processies) of zelfs neergestreken op een krukje.

Uiteindelijk omarmden 's werelds grootste componisten de warm klinkende cello. Toch werden zelfs Bachs Suites voor solo cello (ca. 1720) jarenlang beschouwd als saaie exercities, totdat Pablo Casals (1876-1973) langskwam en met zijn interpretatie de schoonheid ervan onthulde.

Toen de cello rond 1720 voor het eerst in Frankrijk verscheen, leidde dit tot verhitte discussies onder muziekliefhebbers, die de viola da gamba vereerden. In zijn controversiële essay Défense de la basse de viole contre les entreprises du violon et les prétentions du violoncel, probeerde de Parijse advocaat en viola da gamba kenner, Hubert LeBlanc de viola da gamba te rehabiliteren door de cello een 'pretentieuze, miserabele domkop' te noemen. '. Toch wist de cello in de jaren 1760 aan populariteit te winnen, dankzij Luigi Boccherini en andere cellovirtuozen.

Toen Haydn in 1783 zijn beroemde Celloconcert in D schreef (opgedragen aan de virtuoos Anton Kraft), waren musicologen stomverbaasd: hoe kon een componist die dit instrument niet eens bespeelde zo'n meesterwerk schrijven? En hoewel Beethoven en andere romantische componisten de cello in de 19e eeuw eindelijk omarmden, werd het instrument nog steeds niet ten volle gewaardeerd. In zijn Sonate in F (1886) bijvoorbeeld, verdrinkt Brahms de cello letterlijk onder een zware, overweldigende pianobegeleiding. Toen ze samen de partituur aan het doorlezen waren, riep de cellist (en vriend van de componist) uit: 'Ik hoor niets! - Wat een geluk hebt u!' antwoordde Brahms. Maar tot zijn eigen verbazing verklaarde Brahms, toen hij het Concerto van Dvořák (1895) ontdekte, naar verluidt: 'Waarom is mij in hemelsnaam niet verteld dat men zo'n concerto kon schrijven?! Als ik het geweten had, had ik het al lang geschreven!'

Ondanks dit alles blijft de cello musici en muziekliefhebbers veroveren en overstijgt hij de grenzen van de klassieke muziek. En nu begint een nieuw tijdperk, waarin Claude Lamothe het veelzijdige instrument met zijn onweerstaanbare verve verkent. De levendige, voluptueuze, veelzijdige, bruisende cello wordt gerechtvaardigd.