Me And Mr. Johnson is het vijftiende soloalbum van Eric Clapton, uitgebracht op cd in 2004. Op dit album brengt Clapton een eerbetoon aan de blueslegende Robert Johnson door veertien van diens iconische nummers te coveren. Het album valt binnen het genre blues en focust volledig op het oeuvre van Johnson, zonder toevoegingen van eigen nieuw werk. In plaats daarvan blijft Clapton dicht bij de oorspronkelijke sfeer en compositie uit het vroege bluesrepertoire.
Claptons band bestaat onder andere uit muzikanten als Billy Preston op toetsen, Andy Fairweather Low en Doyle Bramhall II op gitaar, Nathan East en Pino Palladino op bas, en drummers Steve Gadd en Jim Keltner. Deze bezetting zorgt voor een solide en professionele begeleiding, waarbij het geluid strak en verzorgt klinkt. Het album werd in de Town House Studio in Londen opgenomen en onderscheidt zich door Claptons herkenbare gitaarspel en warme zang. De productie op de cd legt de nadruk op een zeer geschoolde, toegankelijke en gepolijste interpretatie van Johnsons rauwe en mysterieuze blues.
Me And Mr. Johnson heeft een opvallende albumhoes, die is geschilderd door Sir Peter Blake. De plaat bereikte een groot publiek: wereldwijd werden er meer dan twee miljoen exemplaren verkocht en het album behaalde in meer dan vijftien landen een Top 10-notering. Dat getuigt van de brede aantrekkingskracht van Claptons interpretatie van de traditionele blues.
Drie tracks van het album die exemplarisch zijn voor Claptons aanpak zijn Me And The Devil Blues, If I Had Possession Over Judgement Day en Little Queen Of Spades. Me And The Devil Blues krijgt een lichte, gepolijste uitvoering, waarbij de oorspronkelijk dreigende sfeer uit Johnsons werk plaatsmaakt voor een meer toegankelijke bluesstijl. In If I Had Possession Over Judgement Day komt vooral het samenspel met de band tot uiting en is te horen hoe de ritmische structuur het nummer vormgeeft. Little Queen Of Spades valt op door het langzame tempo en subtiele gitaarwerk, hoewel sommige critici aangeven dat deze uitvoering aan kracht en spanning mist vergeleken met het origineel.
De songkeuze laat Clapton eerbiedig aansluiten bij Johnsons legendarische repertoire, maar de interpretatie blijft bewust veilig en vriendelijk gehouden. De rauwe en duistere kanten van de originele nummers maken plaats voor mildere, radiovriendelijke bluesrock, waarbij Clapton trouw blijft aan zijn eigen stijl en vakmanschap. Me And Mr. Johnson biedt daarmee een toegankelijk overzicht van Johnsons muziek, gezien door de lens van een moderne bluesartiest, en is zowel een kennismaking als een ode aan de oervorm van de blues.
