Claire Huangci - The Rachmaninov Preludes (CD)

Na haar laatste, veelgeprezen uitgave van alle Chopin nocturnes, wijdt de Chinees-Amerikaanse pianiste Claire Huangci zich aan de volgende pianogigant aan de andere kant van de Romantiek: Sergei Rachmaninov en zijn 24 Préludes.

Volgens Claire Huangci voelt zij zich de laatste jaren steeds meer aangetrokken tot complete cycli van werken 'om de langere bogen in het leven van een componist beter te begrijpen.' Dit is met name interessant voor Rachmaninov en zijn 24 Préludes uit in totaal drie Opus, omdat ze binnen 18 jaar tot stand kwamen. In 1892 legde Rachmaninov de eerste steen met de Prélude in cis klein op. 3 nr. 2, die al snel uitgroeide tot een van zijn beroemdste werken. De voortdurende behoefte van het publiek aan toegiften bracht de componist er in 1921 toe te zeggen: 'Ik vind andere Préludes veel mooier'. Begrijpelijk, gezien het feit dat de Prélude voortdurend werd geassocieerd met niet-muzikale 'programma's'. 'Als we de psychologie van Préludes willen erkennen, laten we dan begrijpen dat zijn functie niet is om een stemming uit te drukken, maar om die tot stand te brengen'
Toegepast op Rachmaninovs Preludes als geheel, illustreert deze uitspraak Rachmaninovs poging om een verscheidenheid aan emoties te omarmen. De 10 Préludes op. 23 uit 1903 en de 13 Préludes op. 32 uit 1910 completeren het dubbeltal en maken de compositorische ontwikkeling van de Russische componist duidelijk: 'Men kan de overgang horen. Rachmaninovs muziek werd complexer, meer contrapuntisch; ze werd harmonisch interessant en opwindend.' (Pianist Alexius Wissenberg)

Claire Huangci, 'het wonderkind van toen', die onlangs het Concours Géza Anda won, een van de zwaarste pianowedstrijden, 'is opgegroeid tot een volwassen artieste', aldus de jury. Nog geen 30 jaar oud heeft zij zich gevestigd als een veelgevraagd pianiste die concerten heeft gegeven van China tot de Verenigde Staten. Het feit dat zij zich nu wijdt aan dit hoogtepunt van de laatromantische pianoliteratuur illustreert haar consequente zelfbeeld zowel wat betreft pianistische prestaties als interpretatieve rijpheid. Ook al bieden de afzonderlijke preludes nog steeds de 'meest uitdagende etudes van Chopin en Liszt met een duivelse twist', voor Claire Huangci zijn ze niet louter technische oefeningen, geen tentoonstelling van pianistische capaciteiten, maar de kern van Rachmaninovs karakter: 'een symbiose van bescheiden zuiverheid en filigraan virtuositeit'.