Chiaroscuro Quartet - Schubert: Death and the Maiden (SACD)

Een van de echt iconische werken in het repertoire voor strijkkwartet, Franz Schuberts Dood en het Meisje, is genoemd naar het lied dat het thema vormt van het tweede deel. Aan het einde van het gedicht van Matthias Claudius, dat Schubert als 20-jarige in 1817 had gezet, wiegt de Dood de maagd in zijn benige omhelzing. En haar angst, in het eerste couplet, voor zijn grafkoude aanraking wordt weerspiegeld door zijn verlangen naar haar in het tweede couplet. In Schuberts tijd was de dood voortdurend aanwezig in het dagelijks leven en zelfs een jong iemand als hijzelf zou er van dichtbij mee te maken hebben gehad - zijn eigen moeder was zelfs overleden toen hij nog maar 15 was.

Als Schubert in 1824 terugkeert naar het lied en begint te werken aan het strijkkwartet, is de dood toch nog reëler geworden: hij heeft inmiddels kennis gemaakt met pijn en ziekte tijdens de aanvallen van de syfilis waarvan hij weet dat hij eraan zal overlijden. Hij maakt van het lied een reeks variaties, voorafgegaan door een woest Allegro en gevolgd door een Scherzo en een Finale die zijn omschreven als 'de dans van de demonische vioolspeler' en 'een dans met de dood'. Het bejubelde Chiaroscuro Quartet voert het werk uit op darmsnaren, wat de kwetsbaarheid en wanhoop nog meer naar voren brengt. De spelers laten ons vervolgens zachtjes in de steek met het jeugdige Strijkkwartet nr. 9 in G-klein, een werk waarin de kleine toonsoort Schubert de gelegenheid biedt om te spelen met licht en schaduw, in plaats van grootschalig drama.