Charles Mingus - Mingus, Mingus, Mingus, Mingus, Mingus (2 LP)

Mingus, Mingus, Mingus, Mingus, Mingus is een album van de Amerikaanse jazzcomponist en contrabassist Charles Mingus, uitgebracht als een 2 LP-set in het genre jazz. Het album verscheen in het midden van de jaren zestig en wordt gezien als een belangrijk werk binnen Mingus’ oeuvre. Het album laat Mingus op het hoogtepunt van zijn muzikaliteit horen, waarbij hij eerdere composities in krachtige, vernieuwde versies presenteert. Hij werkte voor deze plaat samen met arrangeur Bob Hammer, die de muziek voor een groot ensemble van blazers en saxofonisten hielp orkestreren.

Muzikaal beweegt het album zich tussen modern jazz en big band, met een duidelijk Ellingtoniaanse invloed: vooral in de arrangementen en de keuze voor een compositie als Mood Indigo, oorspronkelijk van Duke Ellington en Barney Bigard. Dit nummer valt op door zijn rijke harmonieën en elegante melodische lijnen, waarmee Mingus zijn respect voor Ellington onderstreept. Een ander markant nummer op het album is Better Get Hit in Yo’ Soul, bekend om zijn energieke ritme en vurige blazerssecties, een ode aan gospel en blues die Mingus zo inspireerde. Ook Hora Decubitus springt eruit met zijn krachtige riffs en complexe ensemblewerk, typerend voor Mingus’ neiging tot het schrijven van veeleisende muziek voor zijn muzikanten.

De opnamen vonden plaats tijdens twee verschillende sessies en laten Mingus aan het werk horen met een indrukwekkend ensemble, waaronder muzikanten als Booker Ervin, Eric Dolphy en Jaki Byard, die elk hun stempel drukken op de interpretatie van Mingus’ composities. Het album toont hoe Mingus eerder opgenomen stukken opnieuw uitvond, met frisse energie en een volwassen orkestratie. Tracks als Celia en I X Love zijn voorbeelden van deze herinterpretatie, die soms onder andere titels op zijn eerdere albums verschenen.

Mingus, Mingus, Mingus, Mingus, Mingus kenmerkt zich door een meedogenloos ritmisch drive, uitgesproken melodieën en een diep gevoel voor collectieve improvisatie. Het album combineert rauwe emotie met technische virtuositeit en bevestigt Mingus’ reputatie als een van de meest vernieuwende en invloedrijke figuren binnen de jazz.