Butterfield Blues Band - The Resurrection Of Pigboy Crabshaw (LP)

The Resurrection Of Pigboy Crabshaw is het derde studioalbum van The Paul Butterfield Blues Band en verscheen als LP in het jaar 1967. Dit album markeert een belangrijke overgang in het geluid van de band. Waar hun eerdere werk vooral geworteld was in de rauwe, elektrische Chicago-blues, schuift deze plaat het bandgeluid op richting rhythm-and-blues. Dat gebeurt onder meer door voor het eerst een blazerssectie toe te voegen, waarbij de jonge David Sanborn op altsaxofoon opvalt.

Het genre van het album blijft overwegend blues, maar de aanwezigheid van blazers en een sterker soul- en R&B-invloedenverbredt het sonisch palet. De bluesfoundation blijft behouden, maar er ontstaat een voller en meer swingend groepsgeluid. De bandleden destijds zijn Paul Butterfield (zang, mondharmonica), Elvin Bishop (gitaar), Mark Naftalin (toetsen), Bugsy Maugh (bas en zang), Phil Wilson (drums), Gene Dinwiddle (tenorsaxofoon), David Sanborn (altsaxofoon) en Keith Johnson (trompet).

De titel van het album verwijst naar gitarist Elvin Bishop, die na het vertrek van Mike Bloomfield naar The Electric Flag de leadgitaar op zich neemt en binnen de band de bijnaam 'Pigboy Crabshaw' draagt. Deze wisseling draagt bij aan een vernieuwde dynamiek en frisse speelstijl in het gitaarspel op de plaat.

Op The Resurrection Of Pigboy Crabshaw staan negen nummers. Drie karakteristieke tracks die opvallen zijn One More Heartache, Driftin' And Driftin' en Born Under A Bad Sign. One More Heartache opent de plaat en zet meteen de toon met een energieke groove en blazersarrangementen. Driftin' And Driftin' is een klassiek bluesnummer waarmee de band een langzaam, meeslepend bluesgevoel weet op te roepen. Born Under A Bad Sign is eveneens een belangrijk werk op deze LP; het is een cover van de bekende Albert King-hit, waarin Butterfield's mondharmonica en Bishop's gitaar elkaar aanvullen tegen het decor van de nieuwe blazerssectie.

Het album kreeg bij verschijning gemengde tot positieve recensies en wist een plek op de Amerikaanse Billboard 200 te bereiken, wat aangeeft dat het ook commercieel werd gewaardeerd. The Resurrection Of Pigboy Crabshaw geldt als een klassieker die het veelzijdige karakter van de late jaren zestig blues laat horen en die, mede door de vernieuwde bandbezetting, de evolutie van de elektrische blues treffend vastlegt.