Budapest Festival Orchestra, Ivan Fischer - Rossini: Instrumental Music (CD)

EAN: 0723385277088

Rossini was een genie, vooral als melodie-componist. Zijn instrumentale muziek is als kleurrijke opera aria's of ensembles zonder woorden. Om deze melodieën uit te voeren moet men declameren, articuleren en karakteriseren zoals acteurs op het toneel. En natuurlijk moet men een briljante, snelle tong en snelle vingers hebben. Italianen praten snel met een prachtige dictie, vooral in een verhitte discussie. Het was erg leuk om deze muziek op te nemen met leden van het Budapest Festival Orchestra, waarbij het ons doel is om creatieve mogelijkheden te bieden aan individuele leden. Ik geloof dat deze muziek helderheid van klank nodig heeft: zoals die van de droge maar transparante Italiaanse theaters, sprankelend van vitaliteit. Ivan Fischer Nog niet zo lang geleden stond er een krantenartikel over terrorisme door eksters. Ruiten van auto's werden aan diggelen geslagen door de vogels die kiezelstenen uit hun nesten gooiden, kiezelstenen die ze eerder hadden verzameld omdat ze per abuis hadden gedacht dat het eieren waren. Eksters. De inbrekers van de lucht. Hun nesten zijn ware schatkamers; ze verzamelen glimmende voorwerpen. Net als mensen! En hun verzamelwoede kan de maatschappij ontwrichten, zij het op kleinere schaal. In Rossini's tijd werd hierover een Frans krantenartikel geschreven, en het bericht inspireerde de Franse schrijver Baudouin d'Aubigny tot het schrijven van een melodrama, La pie voleuse (De stelende ekster). In het stuk wordt een Parijse dienstmeid beschuldigd van het stelen van een zilveren lepel. Wanneer zij door toedoen van een wellustige burgemeester achter de tralies belandt, duikt het zilver weer op … in het nest van een ekster. Het meisje wordt vrijgesproken en het verhaal loopt volgens voorschrift goed af. In 1817 baseerde Rossini zijn opera La gazza ladra op dit Franse toneelstuk. Het was een grote hit, komisch en ontroerend tegelijk, en het speelde in heel Europa en zelfs tot in New York. Omdat twee van de mannelijke rollen in de opera in het Franse leger dienden, mengde Rossini een paar militaire elementen in zijn muziek. Natuurlijk deed hij dat met een gezonde dosis ironie. Na een drievoudig tromgeroffel begint hij aan een vreemde mars, die in korte tijd lijkt te worden verpletterd door een frivool deuntje in d-minor. Het einde van de ouverture draagt natuurlijk Rossini's kenmerkende visitekaartje: zijn gepatenteerde crescendo, waarbij het volume geleidelijk aanzwelt, maar de muziek in wezen onveranderd blijft. Op die manier bereikt hij een maximaal effect, zonder al te veel emotionele betrokkenheid. Rossini, de meester van het frivole en absurde...