Bruce Dickinson - The Mandrake Project (2 LP)

Bruce Dickinson’s album The Mandrake Project, uitgebracht in 2024 en verdeeld over twee LP’s, markeert zijn zevende soloplaat en brengt hem voor het eerst in bijna twintig jaar weer terug naar zijn eigen muzikale universum buiten Iron Maiden. Dit album is bijzonder omdat het gepresenteerd wordt als een conceptueel project, waarbij zowel het album als een bijbehorende twaalfdelige stripserie een duister, volwassen verhaal verweven rond thema’s als macht, misbruik en identiteitsstrijd. Dickinson werkte samen met producent en gitarist Roy Z, die ook een groot deel van de songwriting en instrumentatie op zich nam.

Qua genre beweegt The Mandrake Project zich tussen heavy metal en hardrock, met enkele uitstapjes naar prog- en doom-invloeden. De opener 'Afterglow of Ragnarok' zet direct de toon met zijn dreigende sfeer en galopperende gitaarriff, waarmee hij een cinematische en duistere wereld oproept die aansluit bij de comic. Dickinson’s stem is krachtig en energiek, nog steeds uniek in zijn bereik en expressie, waar hij moeiteloos tussen theatrale uithalen en meer ingetogen momenten navigeert.

Het album blijft niet hangen in één stijl of tempo. 'Many Doors to Hell' is bijvoorbeeld een verrassend proggy nummer met prominente toetsen en een midtempo groove. Hierin zoekt Dickinson de grenzen op van zijn stem, ondersteund door meerstemmige zang en een opvallend melodieuze brug. Het nummer sluit aan bij de variatie en experimentatie die het album typeert, maar blijft stevig geworteld in het karakteristieke geluid van Dickinson en Roy Z.

Een track als 'Face in the Mirror' laat Dickinson’s gevoeligere kant zien. Het is langzamer en intiemer dan de rest van het album en wordt gedragen door een emotioneel geladen vocal, die bewijst dat Dickinson niet bang is om gas terug te nemen en een song volledig te laten ademen. Daarmee biedt The Mandrake Project een breed palet aan sferen en stemmingen, van episch en bombastisch tot melancholisch en introspectief.

Verder zijn nummers als 'Resurrection Men' en 'Rain on the Graves' voorbeelden van Dickinson’s vermogen om verhalen te vertellen via muziek, waarbij theatrale elementen en scherpe riffs samengaan met mystieke en duistere thema’s. Ook op het gebied van productie is het album coherent en krachtig; Roy Z levert stevig gitaarwerk en solide arrangementen die Dickinson’s stem alle ruimte geven. De toetsen van Mistheria voegen een extra atmosferische dimensie toe, terwijl Dave Moreno het geheel ritmisch ondersteunt, al wordt opgemerkt dat het drumwerk soms wat basis en monotone vormen kent.

Het album sluit af met het bijna tien minuten lange 'Sonata (Immortal Beloved)', een nummer dat afwisselt tussen mid- en uptempo passages en een duistere, meeslepende sfeer neerzet. Hier wordt de diversiteit en volwassenheid van het project volledig benut, en krijgt de luisteraar een samenvatting van de tocht door de duistere wereld van The Mandrake Project.

De Mandrake Project is een veelzijdig heavy metal / hardrock-album dat Dickinson’s passie en creativiteit combineert met een eigenzinnige narratieve insteek. Het album weet zowel fans van zijn krachtige metaloptredens als liefhebbers van zijn meer melodieuze werk te bedienen en bevestigt Dickinson’s status als een van de meest inventieve en expressieve zangers in het genre.