Blues Funeral

Mark Lanegan deed vorig jaar wat voorspellende woorden. 'Het album waar ik nu aan werk is er eentje waar ik mijn hele leven trots op zal zijn.' Het blijkt volledig te kloppen. Met Blues Funeral voegt hij een nieuw meesterwerkje aan zijn oeuvre toe.

Mark Lanegan heeft de laatste 20 jaar alleen maar vrienden om hem heen zien wegvallen. Layne Staley, Jeffrey Lee Pierce en Kurt Cobain waren allen goede vrienden van hem. Zij zijn dood maar Lanegan is na een lange periode van drugsgebruik sterker dan ooit. Acht jaar terug bracht hij nog het weldadige Bubblegum uit, een werkstuk dat hij daarna niet wist te overtreffen. Mar nu is er Blues Funeral. En jawel, Lanegan flikt het weer. Dit album barst vanaf de meesterlijke openingssong The Gravedigger's Song uit zijn voegen. Een liefdesliedje met een keikarde electrobeat waar hij zich zelfs op de Franse taal stort. Gaandeweg het beluisteren rijgen de hoogtepunt zich aan elkaar. Harborview Hospital lijkt haast een ode aan U2 en de zin 'All around this place I was a sad disgrace', is nu al legendarisch. Het gaat over de dagen dat hij zich ophield in de ruige wijk Capitol Hill in Seattle.

Sommige nummers hebben raakvlakken met het album Bubblegum zoals St. Louis Elegy en het mooi opgebouwde Bleeding Muddy Water. Maar ook zijn Screaming Trees-periode komt voorbij in de ferme rockers Quiver Syndrome en Riot In My House. De twee mooiste songs zijn Deep Black Vanishing Train en Tiny Grain Of Truth. Laatstgenoemde is een psychedelische orgie die meer dan zeven minuten duurt en Black Vanishing Train blijkt een meesterlijke ballade te zijn. Dat alles maakt Blues Funeral een grootse plaat van een groots man.