Americana

JD Allen’s album Americana, Vol. 2 is een jazzplaat die zich onderscheidt door een sterke nadruk op blues en een rauwe, expressieve benadering. Het album werd uitgebracht op CD en is te plaatsen binnen het jazzgenre, met duidelijke invloeden uit de blues en Americana. Op dit album speelt Allen in kwartet- en trioformaties en kiest hij voor een sobere, directe expressie van zijn tenor saxofoon, waarbij technische virtuositeit ondergeschikt is aan gevoel en storytelling.

De sfeer van het album wordt gedragen door Allen’s karakteristieke toon en de bijdragen van gitarist Charlie Hunter. Hunter voegt een blues- en countrykleur toe, onder meer door zijn slide-gitaarspel en tremolo-effecten, waardoor de muziek een authentiek Americana-karakter krijgt. Het album staat stil bij de geschiedenis van Black en working-class Amerikanen, wat doorklinkt in de titels en thema’s van de composities.

Een opvallende track op Americana, Vol. 2 is Up South, waarmee het album opent. Hier hoor je een zware baslijn en twangende elektrische gitaar, waarna Allen zich halverwege het nummer aansluit met zijn kenmerkende saxofoonspel. Het nummer is een elektrische bluesjam die zowel de individualiteit als het samenspel van de bandleden goed laat horen.

Daarnaast bevat het album de cover van This World Is a Mean World, een spiritueel getinte compositie waarin Hunter en Allen samen de vocale lijn instrumenteel uitdragen. Ook You Don’t Know Me is een cover op het album, van oorsprong een countrylied geschreven door Eddy Arnold. Hunter’s slidegitaar geeft het nummer een uitgesproken Delta-blues sfeer, terwijl Allen’s saxofoon een melancholische diepte toevoegt.

Het album behandelt thema’s rond migratie, arbeid en roots, zoals te horen op The Battle of Blair Mountain—een verwijzing naar het grootste arbeidersprotest uit de Amerikaanse geschiedenis. Verder staan er originele composities van Allen op, zoals Down South en Hammer and Hoe, waarin zijn krachtige, bluesgevoelige spel centraal staat.

Americana, Vol. 2 is een uitgebalanceerde en gelaagde jazzplaat waarop JD Allen zijn bluesinvloeden verwerkt in een eigentijdse context. De combinatie van nostalgische covers en originele stukken levert een album op dat zowel muzikaal als thematisch verbindend werkt en diep geworteld is in de Amerikaanse muziek- en cultuurgeschiedenis. Het is een aanbeveling voor liefhebbers van jazz die een sterke band heeft met de blues en Americana, en het album vormt een belangrijk hoofdstuk in Allen’s discografie.