Alone Together

Alone Together, het album van Lee Konitz, Brad Mehldau en Charlie Haden, is een live jazzopname die uitblinkt door zijn subtiele interactie en creatieve improvisatie. Dit album werd vastgelegd tijdens een reeks concerten in de Jazz Bakery in Los Angeles en verscheen in 1997 als een dubbel-lp. Het trio, bestaande uit de alto saxofonist Lee Konitz, de jonge pianist Brad Mehldau en de ervaren bassist Charlie Haden, brengt op deze plaat het samenspel tussen verschillende generaties jazzmuzikanten treffend in beeld. Het genre is duidelijk jazz, meer specifiek moderne interpretaties van standards, waarin het trio ruimte zoekt voor spontane verkenning en individuele expressie.

De muziek op Alone Together bestaat uit zes tijdloze standards, met elk hun eigen karakter. Een van de meest opvallende tracks is de titeltrack 'Alone Together'. In deze lange, atmosferische opening hoor je de kenmerkende lyrische stijl van Konitz, ondersteund door Mehldau’s harmonische finesse en Haden’s solide maar gevoelige begeleiding. Wat volgt, zijn frisse bewerkingen van bekende nummers zoals 'Cherokee', een klassieker uit het jazzrepertoire die door het trio wordt benaderd als springplank voor inventieve improvisatie, en '‘Round Midnight', het melancholische meesterwerk van Thelonious Monk, waar de muzikanten de ruimte nemen om het thema in nieuwe kleuren te schilderen.

Het album onderscheidt zich door de ongedwongen, maar zorgvuldig opgebouwde communicatie tussen de musici. De interactie is open en vrij; geen van de spelers eist prominent de leiding op, maar ieder krijgt ruimschoots de kans om zijn stem toe te voegen aan het geheel. Konitz schetst met een magische kalmte en subtiele ironie zijn solo’s, Mehldau vult aan met een ruimtelijk en ontspannen spel, terwijl Haden de basis legt met zijn warme toon. Samen creëren ze een geluidsbeeld waarin klassiekers nieuw leven krijgen.

Een belangrijk kenmerk van Alone Together is de keuze voor live-opname en de maximale vrijheid binnen deze setting. De nummers zijn niet strak gearrangeerd, maar dienen als uitgangspunt voor een dialoog waarin elk lid van het trio wordt uitgedaagd en geïnspireerd door de anderen. Het resultaat is een avontuurlijke, maar toegankelijke plaat die jazzliefhebbers van verschillende generaties aanspreekt.

De uitgave als dubbel-lp is meer dan een vormelijke keuze: de extra ruimte per kant biedt de gelegenheid aan uitgebreide improvisaties en het volledig uitwerken van muzikale ideeën. Dit is een album dat zowel in zijn geheel als per track beluisterd kan worden, waarbij iedere luisterbeurt weer nieuwe nuances laat horen.

Naast 'Alone Together' en '‘Round Midnight', verdient ook 'What Is This Thing Called Love?' vermelding. Op deze Cole Porter-standard toont het trio een speelse benadering, waarin de bekende melodie volledig wordt gedeconstrueerd en opnieuw vormgegeven zonder verlies van melodische elegantie. Mehldau’s pianospel is hier opvallend beeldend, terwijl Haden zorg draagt voor een vloeiende onderstroom. Konitz blijft fijngevoelig in zijn frasering en voegt een eigenzinnig randje toe aan het geheel.

Alone Together is een album dat het klassieke jazztrio-formaat vernieuwt met respect voor de traditie, maar vooral met een eigentijdse, open benadering. De combinatie van live-setting, ervaren en jonge musici, en de keuze voor bekende standards levert een plaat op die uitnodigt tot herhaald luisteren en telkens weer nieuwe muzikale lagen onthult.