Aline Frazão - Insular (CD)

Als je de Portugese muziekscene van 2018 onder de loep neemt, zijn het juist artiesten uit de voormalige Afrikaanse koloniën die het muzikale en poëtische spectrum van het land al enkele jaren enorm verrijken. De Angolese Aline Frazão is een van hen. Mythische beelden van de regen, soms dansachtige, soms ballade-achtige herinneringen aan de landschappen van Angola, een chanson dat muteert in een bossa, een trans-Atlantische cello en natuurbeelden gemaakt met Kaapverdische strijkers: dit zijn slechts enkele van de ingrediënten van haar nieuwste werk 'Dentro Da Chuva', waarop de zangeres / songwriter wonderbaarlijk duizelingwekkende soundtracks tekent over de Atlantische Oceaan. Ze schreef al op jonge leeftijd liedjes en in deze eerste composities werd ze beïnvloed door een breed spectrum aan stijlen; Fado behoorde hier net zo goed toe als Bossa Nova, Jazz net zo goed als de muziek van Kaapverdië. Met een noisegitaar, rapverzen, invloeden van de Portugese Nobelprijswinnaar José Saramago, met thema's variërend van oceaanromantiek tot dagelijkse politiek, creëerde Aline Frazão haar eigen eilandwereld. Voor haar volgende werk navigeert de nu 30-jarige Angolese opnieuw in de wateren van haar roots. Aline Frazão's nieuwe werk viert de grote verwevenheid van de Portugeessprekende culturen, die drie continenten en een eilandenrijk daartussen omspant. We vertrekken vanuit Rio en komen aan in de Afro-Braziliaanse metropool Salvador da Bahia, via Angola, Cabo Verde en Portugal. Centraal staan de fruitige zang en de akoestische gitaar van de zangeres/liedjesschrijfster, waar ze gewichtloos kleuren omheen weeft van een gastgitaar, een duetstem, een cello, van tijd tot tijd geeft ze ons met drums en Kalimba, sprenkels van dansen, die de drummer Zero Telles uit zijn handen schudt. Uit Bahia vinden we in Luedji Luna een jonge vertegenwoordiger van de Mùsica Popular Brasileira: in hun duet 'Kapiapia' gieten de twee vrouwen de mythische beelden van de Angolese dichter Ruy Duarte de Carvalho in hun geluid; beelden van een oude man, half mens, half godheid, die te midden van de regens leeft. Samen met gitarist João Pires, afkomstig uit Cabo Verde, viert ze haar lichaam als een kaart van de zeeën, kriskras zwervend van Rio naar Zanzibar, van Addis Abeba naar Luanda. Uiteindelijk ontmoet ze op de stranden van Cabo Ledo de Braziliaanse celloster Jaques Morelenbaum, en ze schilderen een transatlantisch beeld van de melancholie van een ongelukkige zomer.