Alfredo Bernardini - Dreyer: 6 Sonatas For Oboe And Continuo (CD)

Bernardini ontmoet Dreyer: een vooraanstaand instrument-hoboïst verkent de muziek van een weinig bekende Florentijnse voorvader.
Domenico Dreyer werd in 1701 in Florence geboren als zoon van een Italiaanse moeder en een Duitse vader, in een tijd waarin Italië een gouden tijd voor de hobo beleefde, geleid door technische innovaties in het ontwerp van het instrument. De familie was muzikaal, maar waarom hij hobo ging spelen is onbekend, net als het grootste deel van zijn vroege leven. In ieder geval zijn deze sonates bewaard gebleven in manuscriptvorm onder zijn naam - zijn enige overgebleven muziek - en zijn ze mogelijk gepubliceerd in 1727.
Wat we wel weten is dat Dreyer samen met zijn broer, een zanger en impresario, door Europa reisde en zelfs tot Sint Petersburg.
In het begin van de jaren 1730 speelde Dreyer in Venetië, waar hij hoogstwaarschijnlijk Vivaldi ontmoette, en een muzikale link tussen de twee mannen wordt geïllustreerd door deze zes aansprekende sonates. Hoe dan ook, Bernadini voelt zich aangetrokken tot deze sonates, zoals hij uitlegt in de inleiding van het boekje, 'omdat ze geornamenteerde en zeer expressieve langzame delen combineren met snelle bewegingen van grote virtuositeit, waarbij de mogelijkheden van de tweesnarige hobo tot het uiterste worden benut'
Bernadini schetst verschillende thematische overeenkomsten tussen bepaalde delen van de sonates en verschillende delen van Vivaldi's oeuvre, terwijl hij een meer algemeen Vivaldiaans tintje aan het schrijven vaststelt.
We zouden misschien meer weten als Dreyer niet op 34-jarige leeftijd plotseling en onverklaard was overleden, 'als gevolg van een ongelukkige gebeurtenis', volgens het beste historische verslag dat beschikbaar is. De sonates kunnen echter op hun eigen voorwaarden worden genoten, als stijlvolle voorbeelden van Italiaanse barokke kamerschrift op zijn hoogtepunt.
Ze worden hier uitgevoerd door Bernadini op een kopie van een instrument uit 1730 van Giovanni Maria Anciuti (1674-1744), de belangrijkste Italiaanse bouwer van blaasinstrumenten uit die tijd. Niet alleen is dit het instrument dat qua plaats en datum het dichtst in de buurt komt van Dreyer's sonates, maar het is ook een van de weinige 18e-eeuwse hobo's met de lage Cis, die Dreyer noteert aan het eind van de Vierde Sonate. Hij wordt bijgestaan door een kwartet van Italiaanse specialisten op het gebied van historische instrumenten, die zorgen voor een rijk gevarieerde continuo sectie.