Aldo Botta & Clara Dutto - The French Clarinet, 19th & 20th Century Music For Clarinet & Piano (CD)

De ontwikkelingsfasen van de klarinet worden gekenmerkt door een herhaalde belangstelling voor de verbetering van het instrument in cruciale fasen van zijn geschiedenis, die in de loop van de 19e eeuw definitief 'versneld' werd gerealiseerd dankzij gedurfde projecten die tot een buitengewone evolutie leidden. De Franse componisten richtten hun aandacht op het verkennen van de duizenden nieuwe expressieve en technische mogelijkheden, waardoor een catalogus van groot belang ontstond die zowel het meesterschap van de instrumentalisten als muzikale effecten om de luisteraars te verbazen demonstreerde. De stukken die voor dit album zijn geselecteerd, zijn een duidelijke afspiegeling van die productie, ontstaan in de schaduw van het Parijse conservatorium en bedoeld om het potentieel van jonge vertolkers te testen en tegelijkertijd de muzikale talen van die tijd te onderzoeken, waarvan de esthetiek nog altijd even gevarieerd was.
Coquards Melodie et Scherzetto uit 1904 kwam uit de pen als examenwerk, een partituur waarin technische en expressieve aspecten samenkomen met een zeer boeiende melodie. In Claude Debussy's Petite pièce maken de gevarieerde dynamiek, gecombineerd met de bijna 'improvisatorische' stroom van het ritmisch-melodische materiaal, het stuk boeiend en aangenaam om naar te luisteren. Evenals Rabauds Solo de Concours Op.10, met zijn verrassende textuur die vanaf het begin aan de klarinet wordt toevertrouwd in de vorm van een solo van aanzienlijke complexiteit. Messagers eigen Solo de Concours is rijk aan boeiende chromatiek, doorspekt met diatonische segmenten. De partituur van Paul Pierné daarentegen is een stijloefening, waarbij 'retorische' beelden en 'Franse' speculaties worden vermengd. De Canzonetta van zijn neef Gabriel uit 1888 brengt een sampler van melodieën voort, waardoor een pad van grote lyriek ontstaat. Het gebruik van dergelijke sonore beeldspraak heeft gemeen met dat van Paul Jeanjean, wiens Arabesques doordrongen is van verleidelijke ontwerpen die erop gericht zijn het potentieel van het instrument, waarop hij een gelauwerd virtuoos was, te versterken. Ook Cahuzac behoort tot deze categorie, en met zijn Cantilène verblijft hij in het klanklandschap van zijn Zuid-Frankrijk, dat hij bestraalt met een mediterrane helderheid. Culturele verbondenheid is een eigenaardig kenmerk van componisten die in de schaduw van de Eiffeltoren leven, zoals Semler-Collery aantoont wanneer hij zijn Rêverie et scherzo door de turbulentie van de Franse stijl van het begin van de 20e eeuw loodst. Honeggers keuze voor zijn Sonatine heeft een heel andere oorsprong. Met zijn mysterieuze begin gebaseerd op vaardige chromatiek met vage oosterse echo's, onthult het daaropvolgende Lent et soutenu een grotere strengheid in datzelfde klankpad, toevertrouwd aan de houtblazers, sober en mysterieus. Het is met Vif et rythmique dat de 'rusteloosheid' tot rust komt om zich te verlaten op 'improvisatorische' sonoriteiten die knipogen naar behendige en brutale jazzgebaren.